Citaat van de dag

“Er is een wonder in elk leven en in ieder van ons.
Het openbaart zich, zomaar, buiten
je denken en weten om.”
– Toon Hermans

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de maand

“Geduld is altijd noodzakelijk,
vooral jegens jezelf.”
– Franciscus van Sales

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Welkom bij De Rest van het Avontuur!

Het leven vanuit het perspectief van een Restant.
Laverend tussen goed en kwaad, mooi en lelijk en alles wat het leven daar tussenin mogelijk maakt! De Rest!
Volg het Avontuur!
Altijd op zoek naar die ene echte Fata Morgana! Smile

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Domino dilemma

Vooral via Facebook heb ik een poos geleden regelmatig foto’s laten zien van destijds onze gezamenlijke huispoes: Domino.
Het was de grote wens van vooral mijn zoon: zodra hij weer thuis was van een tijdelijk verblijf elders zou er een kat in huis komen.
Zijn moeder hield daar nooit van en verklaarde ‘allergisch’ te zijn…
Nu zij weg was, zou er geen belemmering meer zijn.
Mij maakte het niet uit. MITS… het ook echt zijn kat was en hij samen met zijn zus ervoor zou zorgen en zij het samen zouden betalen zover mogelijk.
Zo gebeurde het dat we eind juni 2013 de kitten Domino in huis kregen.
De kinderen waren dolgelukkig en ik vond het ook wel leuk.

Niet zo heel lang daarna veranderde het gezin al toen mijn dochter het huis verliet.
Zij werkte destijds regelmatig en kon de kosten van Domino wel betalen.
Zeker in het begin was dat aanzienlijk door de inentingen en later de sterilisatie.
Het reguliere eten kocht ik ook wel regelmatig.
Punt was toen alleen dat de schoonmaak klusjes al verschoven van mijn dochter naar mij en mijn zoon.
Vooral de haren door de hele woonkamer heen, in de keuken en plakkend op de banken vond ik wat minder fijn… Vrijwel dagelijks vond ik ook haren op het aanrecht, waar ze niet mocht komen maar waar ze uiteraard gewoon lekker wel kwam, zeker tijdens de nacht.
Maar mijn zoon zorgde voornamelijk voor de kattenbak en gaf haar redelijk wat aandacht.

Toen ook mijn zoon het jaar daarop het huis verliet naar een ruimte waar hij geen huisdieren mocht hebben, was ik een periode alleen met Domino.
Hoewel ze geen kitten meer was maar gewoon een levendige en gezonde poes, waar ik af en toe zeker blij mee was omdat ik nu ook maar alleen zat vanaf die tijd, was mijn boodschap duidelijk.
Zodra iemand echt op zichzelf zou wonen, zou Domino daarheen verhuizen.
Ofwel mijn dochter, ofwel mijn zoon dus.
En dat gebeurde na een poosje.
Mijn dochter kreeg een flatje en Domino verhuisde naar haar.
Ik was erg blij!
Niet om haar te moeten missen maar ik kon nu eindelijk de haren definitief verwijderen en mijn banken schoonhouden.
Vanwege een kapotte bank kocht ik zelfs een voordelige nieuwe.
Zonder enig voornemen ooit weer een huisdier in huis te nemen.
Niet omdat ik niet van dieren houd… In tegendeel!
Maar de zorg, de rommel en de zenuwen voor mijn spullen vond ik het niet waard.

Domino verblijft nu al een poos in het flatje van mijn dochter.
Een klein flatje waar ze niet zoals in mijn huis af en toe eens lekker rond rent (de gekke 5 minuten had ze vrijwel dagelijks). Omdat ze mijn dochter al kende was ze daar wel snel gewend. Maar na verloop van tijd ging ze steeds vaker vreemd doen.
Veel meer en veel harder miauwen bijvoorbeeld. Alsof ze iets duidelijk wil maken…
Omdat mijn dochter zelf nogal fel is op gezond eten, had ze uitgezocht dat de standaard supermarkt Whiskas helemaal niet zo goed zou zijn…
Ze was dus al een poosje overgestapt op speciaal kattenvoer op biologische basis.
Dat ging in het begin goed.
Maar de laatste tijd eet Domino ook steeds slechter en raakt het soms een dag geheel niet aan…
Mijn dochter heeft het nauwkeurig uitgezocht wat er aan de hand kan zijn.
Medisch is er niets mis (lichamelijk) maar op een of andere manier kwijnt ze weg…
Ze mist dingen, voelt zich alleen of in ieder geval niet goed genoeg om tevreden te zijn.
Aan een tweede poes als gezelschap is even gedacht maar mijn dochter heeft nu ook al langere tijd een uitkering en kan dat niet betalen.
Mijn zoon kan haar nog steeds niet kwijt en als hij straks waarschijnlijk gaat studeren in Rotterdam of Leiden dan komt daar zeker geen verandering in.
Mijn dochter wil haar dus kwijt…

Persoonlijk voel ik het allemaal als erg verdrietig.
Want ondanks de minder leuke dingen van een kat in huis ben ik toch ook wel van haar gaan houden. Maar de veronderstelling van mijn zoon dat ze zo maar wel eens bij mij terug zou kunnen komen zie ik geheel niet zitten!
Dan beginnen mijn zenuwen opnieuw, sta ik geheel alleen in de zorg voor haar en kan ik bij voorbaat aannemen dat mijn nieuwe bank binnen korte tijd wel beschadigd zal zijn…

Mijn dochter denkt dat het eerst verstandig is om te zoeken naar een bekend iemand die haar kan huisvesten. Waar dus het vertrouwen zal zijn dat het gemeend is en goed zal komen.
Als dat niet lukt dan zou ze naar het asiel moeten…
Waar ze absoluut een goed tussenstation zal hebben maar ik voel dat eigenlijk als een soort ‘dumpen’…
Mijn zoon begrijpt er niets van en ziet mijn zorgen als onzin.
Hij heeft echter nog nooit voor Domino moeten zorgen in zijn eentje…
Zoals mijn dochter heel sterk aangaf: Domino houdt meer in dan een pakketje ‘lieve poes’!

Zondag (26 februari) gaan we er met z’n drieën over praten en een beslissing nemen.
Ik zie daar best tegenop.
Maar mag ik niet gewoon eerlijk zeggen hoe ik me in het algemeen voel met Domino in huis, naast het absoluut ook aanwezige gehalte van gezelschap en liefde voor het beestje?

Dit wordt een zwaar dilemma…

domino-2

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Binnenkort in deze blog: De grote Dordtse Rest friettest 2017

Meteen even onder voorbehoud omdat mijn herstel van de operatie nog wel even zal duren maar ik loop nu al enkele dagen rond met dit idee en wil dit graag aankondigen.
Vorig jaar heb ik voor de tweede keer de ‘Dordtse Rest haringtest’ gedaan, waarbij ik diverse haring-verkopers heb bezocht en beoordeeld op persoonlijke kennis en smaak.
Het Algemeen Dagblad heeft een landelijke haringtest maar ook een friettest!
Toen bedacht ik dat ik dat ook wel eens zou kunnen doen, in Dordrecht.
In de landelijke test komt Dordrecht uiteraard ook wel aan bod maar het is altijd een klein handjevol aan friettenten en daar zijn er nogal wat van op dit eilandje…
Daarom ben ik van plan om dit jaar te proberen om in diverse wijken de friettenten, cafetaria’s of andere uitbaters te bezoeken en te beoordelen of ik hun friet wel lekker vind.

Het voordeel van deze test zal voor mij in ieder geval zijn dat er geen tijdsdruk op staat.
Voor de haringtest ging ik zo veel mogelijk direct nadat de ‘nieuwe haring’ verkrijgbaar was en enige weken daarna.
Voor friet kan ik uiteraard het hele jaar terecht en het zou overal altijd van gelijke kwaliteit moeten zijn. Wat ik de praktijk natuurlijk niet zo behoeft te zijn want er wordt gewerkt met olie die net vers of al een poosje oud kan zijn en de kwaliteit van de (verse) aardappels kan verschillen. Ook een minuutje meer of minder bakken kan groot verschil maken…
Vanwege het grote aanbod van frietverkopers ben ik echter niet van plan om zoals het AD vaak wel deed 2 of zelfs 3 keer een tent te bezoeken.
Ik koop dan simpelweg een keer een frietje en dat is het dan.
Een nadeel van deze test is dat ik voor het beste resultaat de friet direct op zal moeten eten. Want meenemen naar huis houdt het risico in dat de friet inmiddels lauw of zelfs koud is en dat is niet te eten.
Dat vind ik eigenlijk niet zo leuk (daarom koop ik eigenlijk nooit friet buitenshuis) maar voor de test moet ik dat er voor over hebben.
Mooi weer om dat eventueel buiten te kunnen doen zal dan ook van belang zijn.

Wanneer ik begin kan ik op dit moment absoluut niet zeggen.
Wel hoop ik bij het eerste echte mooie lenteweer al weer voldoende hersteld te zijn om ook op de fiets weer mobiel te zijn en op gezette tijden eens een friettent te gaan bezoeken.
Uiteraard nooit meer dan maximaal één per week (of minder frequent) want te vaak friet eten vind ik niet lekker…

In ieder geval iets om dit jaar naar uit te kijken!
Friettenten… maak je aardappels goed schoon, houd je diepvries op temperatuur en zorg voor goede patat!
Want de Grote Dordtse Rest Friettest komt er aan! 🙂

French fries with mayonaise on a white background

Geplaatst in Algemeen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Leven is niet alleen voldoen aan de wensen
van anderen. Leven betekent ook jezelf zijn.”
– Matt Groening

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

To be or not to be… What’s the question?

In deze tijd van ‘gedwongen’ rust om zo goed en snel mogelijk te herstellen van mijn operatie, heb ik nog meer gelegenheid om na te denken. Overdenken. Over van alles en nog wat.
Over de dingen van de dag; politiek, de toestand in de wereld om te beginnen die in mijn eigen huis en wat zich daaromheen al dan niet afspeelt. Maar ook over de diepere dingen die het leven ‘kleur’ kunnen geven. Of niet.
Wie mij nu een beetje kent weet dat ik altijd een beetje heb geflirt met spirituele zaken.
Ofwel zaken die wat minder alledaags zijn en te maken hebben met de kracht van de geest en eventuele hogere doelen dan het stoffelijke leven van alledag alleen.
Eigenlijk brachten mijn zoektochten dan wel eigen gedachten me daarbij nooit veel verder dan waar ik stond. Met twee voeten op de grond en zonder duidelijke aanwijzingen dat dit ooit meer zou kunnen worden.
Waar sommige mensen hechten aan en zelfs sterke ervaringen hebben met krachten of aanwijzingen uit andere hoeken dan de tastbare aardse, blijft het bij mij altijd stil.
Hoewel ik nooit een tegenstander ben geweest of sceptisch tegen de krachten van de geest en mogelijke contacten met meer dan wat we dagelijks kunnen zien.
Dat mensen in hun dromen dingen kunnen beleven die niet alleen echt lijken maar ook echt zijn, heeft mijn eigen zoon me al laten weten omdat hij daar sterke ervaringen mee heeft.
Zelfs mijn eigen ‘hallucinaties’ net na de operatie zouden wel eens veel meer kunnen betekenen dan hoe ik ze heb gevoeld.
Maar ze zijn voorbij en ik moet het al weer een poosje doen met mijn oude bekende stoïcijnse stoffelijke zelf. En dat begint me soms wel eens te gaan vervelen…

Nog altijd zit mijn officiële ontslag in 2013 me niet lekker omdat de genoemde redenen voorbij gingen aan mijn persoonlijke omstandigheden in die jaren.
Maar ik heb het er maar bij gelaten, met in het begin de overtuiging dat ik best wel weer aan de slag zou komen.
Dat bleek een misvatting.
Behalve dat de arbeidsmarkt door de jaren heen flink veranderd is en ouderen (45+) moeite hebben om indien nodig vanaf de grond opnieuw te moeten beginnen, is mijn persoonlijke gemoed er niet sterker op geworden.
De vele gebeurtenissen in de afgelopen 10 a 15 jaar hebben sporen achter gelaten.
Diepe sporen.
Feitelijk voel ik me zo veel jaren zodanig geleefd dat ik het niet of nauwelijks nog op kan en wil brengen om dingen te gaan doen die ik niet echt leuk vind. Laat staan werk wat ik alleen maar zou doen omdat het moet en ik toch geld nodig heb…
Een zelf gekozen heel andere baan ver onder mijn niveau maar die voorlopig zekerheid zou bieden in 2012 heeft me over de rand van een zenuwinzinking gebracht met een periode van 9 maanden depressie als gevolg.
Dat wilde ik niet nog een keer meemaken.
Toch is het weer gebeurd, in 2014, toen ik ontdekte dat ik op de arbeidsmarkt niets meer waard was en ik echt weer van 0,0 opnieuw moest beginnen.

Oplossingen?
Vrijwel de meeste mensen met een positieve instelling en de oprechte wens me weer op weg te helpen zeggen me dat ik mijn hart moet volgen.
“Doe wat je hart je ingeeft!”
Zowel in persoonlijke (hobby-) sfeer als in een nieuwe baan.
Dat begrijp ik. En ik vind alle artikelen in kranten, bladen en op internet altijd indrukwekkend als ik lees dat mensen door hun hart te volgen gelukkig zijn geworden met wat ze doen en dat ze zichzelf daarin hebben ontdekt en volledig kwijt kunnen.
En dan komen we op mijn grootste probleem.
Niet een probleem van de laatste tijd. De laatste jaren…
Nee, eigenlijk was dit altijd al mijn probleem. Van jongs af aan!
Ik heb geen flauw idee wat ik eigenlijk echt wil…
Mijn hart zegt me niets en als ik daar over ga nadenken, zeker als ik daar (te) veel tijd voor heb zoals nu, kan ik bijna in paniek raken!
Ik heb geen idee wat ik momenteel nog wil en kan doen.

Door de jaren heen heb ik enkele hobby’s ontwikkeld zoals het radiowerk en fotografie.
Daarom heb ik tot heden nog steeds mijn webradio Fata Morgana en daarom loop ik zo af en toe nog steeds wel eens met een camera rond.
Maar zal ik eerlijk zijn?
Het boeit me niet zo veel meer.
Als 55-plusser word ik echt geen betere d.j. of presentator meer en eigenlijk was ik zelfs in mijn jongere jaren nooit zo bijzonder goed. Ja, in een veilige (thuis-) studio kon ik aardig mijn woordje doen maar in externe situaties zoals live voor een publiek of tijdens interviews was het nooit echt goed. Daarom bleef het altijd een persoonlijke hobby en kwam ik er nooit verder mee.
En de fotografie is in deze tijd – waarin iedereen dagelijks duizenden foto’s met smartphones op de sociale media plaatst – geen exclusieve kunde meer. Iedereen kan plaatjes schieten.
Alleen de beste of meest opmerkelijke steken er uit.
En ook hierin blonk ik nooit uit.
Had ik in mijn jongere jaren ook nog een modellenbureau en soort van fotostudio waarmee ik redelijk wat leuke bezigheden had; in deze tijd gelden andere criteria en een oude fotograaf die nog mooie modellen probeert te vinden wordt al snel in een discutabel hokje geplaatst…

Hoewel ik de afgelopen paar jaar heb gewerkt aan een heuse radio’studio’ waarin ik veel beter live kan draaien, heb ik dat tot heden nog niet gedaan. Ik mis de zin erin en zie er niet zo veel voordeel meer van.
Ook de investeringen in nieuwe studiolampen voor de fotografie zie ik achteraf als zinloos.

Maar zo kom ik er dus niet…
Wat wil en kan ik dan nog eigenlijk gaan doen?
Ook weer goed bedoelde adviezen:
Lees een goed boek, ga een wandeling maken, bezoek eens een theater, word lid van een club…
Tja.
Boeken lezen was nooit een favoriete bezigheid…
Ik mis het geduld en ben na een aantal pagina’s afgeleid. De kans dat ik het boek daarna een jaar laat liggen en vergeten ben is groot… Zo heb ik vele boeken in de kast staan die goed zijn maar waar ik nooit verder ben gekomen dan één of enkele hoofdstukken.
Wandelen zie ik zonder doel… als doelloos.
Ik heb het afgelopen zomer wel enkele keren gedaan.
Maar na een paar keer ken ik het rondje wel…
Als ik ergens ga wil ik een doel hebben. Anders ga ik weer te veel nadenken…
Theater bezoeken?
Afgezien dat ik niet van theaters houd… Er zijn wel eens bijeenkomsten (zelfs in Dordrecht) die ik wel eens zou willen bijwonen en soms zijn er films die ik zou willen zien.
Maar eerst houdt het geld me tegen en daarna zie ik er tegenop om er naar toe te gaan.
Met de fiets in de avond zie ik niet zo zitten, auto is te duur met parkeren en de bus is te lang wachten en kost ook weer geld.
Lid worden van een club? Wat voor club? Een van zielige oude mannetjes die geen raad weten met hun leven en dat er samen proberen uit te drinken?
Laat me niet lachen… Ik ben nooit een clubmens geweest maar juist een notoire individualist.
Met als gevolg dat ik er daarom ook vrijwel altijd volledig alleen voor sta.
In goede maar ook in minder goede tijden.

Dus… Wat nu dan?
Wat doe ik hier eigenlijk?
Waarom ben ik hier nog?
Mijn kinderen gaan inmiddels ook al ieder huns weegs en natuurlijk hebben ze me altijd wel weer een keertje ‘nodig’ om iets te bespreken of als ze simpelweg hulp nodig hebben met iets.
Maar zonder mij zou dat ook goed komen.

Ik zal je bekennen dat ik in het ziekenhuis enkele keren heb gezegd (tegen mezelf, maar wel hardop…): dit is een goed moment dat het kan stoppen.
Zeker de eerste week, toen ik heel erg slecht voelde. Geen kant op kon want lichaam en geest lieten het afweten… Van alles dacht te zien wat achteraf niet echt gebeurde.
Voor mij hoefde het niet meer.
Maar ik ben toch opgeknapt en hier zit ik weer…
Mijn leven te overdenken en dat op te schrijven in een column voor mijn blog.
Allereerst om het van me af te schrijven.
Maar misschien in de (stille) hoop dat mijn hart er iets mee kan en eindelijk eens op de proppen komt met nieuwe ideeën.
Wat kan ik? Wat wil ik?
Stel ik de goede vragen?
Ik ben er… ik zit hier te zijn.
Maar wat is de juiste vraag die ik mijn hart moet stellen om antwoord te krijgen?

luister_naar_hart

Geplaatst in Column | Tags: , , | 1 reactie

Citaat van de dag

“Hoe meer je nadenkt, hoe meer tijd je hebt.”
– Henry Ford

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Alle rust… om me gigantisch druk te maken.

Het gevaar bestaat dat ik al mijn eventuele blogartikelen in deze periode voorzie van een flinke saus zelfbeklag vanwege mijn vrij langdurige herstel van de operatie.
Daarom houd ik me wijselijk stil tussen de enkele updates over de situatie.
Hoewel juist het schrijven iets is wat ik dagelijks zou kunnen doen want kost weinig energie en het belast mijn lichaam geheel niet.
Echter belast het wel mijn gemoed… Want ondanks dat het lijkt dat ik me ‘lekker rustig’ houd tijdens mijn herstel, lees ik alle nieuws wat los en vast zit en heb ik uiteraard wel weer de nodige meningen in gedachten.
En sinds ik ook weer regelmatig de straat op ga om boodschapjes te doen, ervaar ik ook weer de vrijwel dagelijkse irritaties aan mensen.
Want dat is niet milder geworden na de operatie…
Sterker: in deze verplichte periode van rust heb ik nog meer tijd om na te denken over alle gekheid in de maatschappij en om me te ergeren aan van alles en nog wat!

Zoals ik al eerder had aangegeven heb ik nu alle tijd en ruimte om zowel de krant als alle nieuws op internet wat gedurende de dag op me af komt te lezen en interpreteren.
In het ziekenhuis heb ik al mogen ‘genieten’ van een gruwelijke overdaad aan ‘nieuws’ over Trump als nieuwe Amerikaanse president en eenmaal thuis stopt die gekheid niet.
Wat nu weer aangevuld wordt door de verkiezingskoorts en alle gekheid die daarbij hoort.
Ik word daar werkelijk dood- en doodmoe van!
Want uiteraard wordt alles dan ook nog eens veelvuldig in de sociale media van commentaar voorzien door zogenaamd ‘weldenkende’ burgers die het allemaal helder zien en weten hoe het in elkaar zit.
Van ellende heb ik echt even overwogen om ook maar op Wilders te gaan stemmen!
Slechts als protest tegen de gevestigde orde die al lang geen orde meer is maar een samengeraapt zooitje ongeregeld met enkele goede ideeën die ze in de praktijk van een coalitie toch nooit kunnen realiseren.
Dan maar eens een heel andere wind door de politiek net als in de VS dus…
Maar als mijn hart weer even tot rust is gekomen, weet ik natuurlijk dat dit de slechtste keus zou zijn die er bestaat. Dus zal mijn stem vermoedelijk wel weer zo links mogelijk worden…
Maar daarover meer rond de tijd dat het er echt toe gaat doen.

Van de berichten in alle media komt mijn gemoed dus niet echt tot rust.
Als immer kritisch en (te) sterk overdenkend mens kan ik echt niet tegen al die domme en hersenloze uitlatingen die nog meer kwaad bloed zetten.
Maar ik vecht zoals heel mijn leven daarmee eigenlijk altijd tegen de stroom in.
Alle goede voornemens ten spijt… Dat het allemaal wel weer over zal gaan en ik me vooral moet blijven concentreren op mijn eigen welzijn, rust en herstel, zowel lichamelijk al geestelijk. Het valt verdomd niet mee om ‘anders’ te gaan denken of uitsluitend te richten op positiviteit. Vooral als je simpelweg voortdurend door negativiteit wordt omringd.
Want juist mijn pogingen om volledig en in alle afzondering van anderen mezelf te kunnen vinden en te accepteren en liefhebben om daarmee sterker te worden, lijkt door de ‘grote boze buitenwereld’ niet geaccepteerd te worden.

Goed, dan heb ik mezelf in de laatste periode met voor mij voelbaar succes teruggetrokken in een soort van ‘kluizenaars’ positie, waarin ik zo min mogelijk uit mijn veilige schulp probeer te komen en alle instanties probeer te negeren alsmede alle commentaar of goed bedoelde adviezen van buitenstaanders.
Zo heb ik het aantal ‘vrienden’ op Facebook teruggebracht tot enkele tientallen omdat ik moe werd van al het persoonlijke gekrakeel van velen, wat mij alleen maar moe maakte of juist negatiever deed voelen.
Sommigen zeggen dan “straks houd je niemand meer over”.
Nou en? De meesten die ik over houd, wonen toch op afstand zodat ik ze nooit spreek in het echt of als ze al in de buurt wonen, hebben ze zelf ook geen behoefte aan ander contact dan de sociale media omdat ze op hun beurt erg met zichzelf bezig zijn.
Met al het geijkte “doe je best”,  “maak er wat van”, “sterkte” en “ik voel met je mee” wordt mijn leven niet anders dan het is.
Een zelf gekozen geïsoleerde positie waarin ik me over het algemeen rustig en veilig voel en waarin ik mezelf steeds beter leer kennen en accepteren.
Juist tijdens de afgelopen weken van operatie en herstel daarna, voelt dat misschien wat wrang… Maar dat is nu eenmaal mijn (zelf gekozen) lot.

Nu ik langzaam weer wat meer naar buiten treed (letterlijk) komen ook weer de dagelijkse irritaties in grote getale op me af.
Hoewel ook mijn kinderen niet kunnen begrijpen waarom ik me zo moet opwinden over het gedrag van anderen… Waar ik geen enkele invloed op kan uitoefenen en waardoor ik mezelf dus alleen maar pijn doe. Maar het is mijn aard… Ook al mijn hele leven lang.

Zo ervaar ik vrijwel elk simpel bezoekje aan een supermarkt wel weer even een kleine of grotere irritatie.
Zowel in de winkels zelf, waar een groot deel van de mensen het geheel niet boeit of ze anderen tot last zijn met hun gedrag of plek in de drukte.
Waar ik mezelf zo ‘klein’ mogelijk probeer te maken en een eventuele boodschappenkar altijd op een plek neer zet waar niemand er last van heeft, lopen anderen doodleuk midden op de paden en bekommeren zich niet om mensen die er niet langs kunnen…
Om maar niet te spreken over mensen met rollators of kinderwagens, waar je niet of nauwelijks langs kunt. Probeer niet te vragen of je er even langs kunt want de blik in hun ogen staat op ‘dodelijk’.
Maar ook de wegen naar en van de winkels bevatten genoeg ruimte om me te voorzien van de grootste irritaties.
Automobilisten die de verkeersregels voor lief nemen en er hun eigen (gevaarlijke!) stijl op nahouden maar als ik fiets (momenteel nog even niet) ook de hindernissen op de fietspaden zoals de slingerende jongeren die met 3 naast elkaar proberen je de sloot in te duwen of de lopers die het halve fietspad nodig hebben om te laten zien dat ze gezond bezig zijn…
Ik kan een dikke blog vullen met voorbeelden uit de praktijk.
Waar de meeste lezers vermoedelijk hun schouders bij ophalen.
“Nou en? Dat soort mensen heb je en blijf je houden. Maak je niet druk man!”
En dat is het juist.
Het wil er bij mij niet in dat het zo blijft. De wereld wordt alleen maar drukker, onrustiger en gevaarlijker. Enig sociaal voelen van mensen onder elkaar is broodnodig om het voor veel mensen leefbaar te houden.
Dat vond ik 40 jaar geleden al en dat gevoel is er zeker in deze rumoerige tijd niet anders op geworden.
Misschien relativeer ik tegenwoordig wat sneller maar ik zal me blijven druk maken en verzetten tegen de ontwrichtende krachten om me heen.
De echte veranderingen beginnen namelijk daar! Om ons zelf heen.
Ik zou willen dat iedereen dat eindelijk eens gaat beseffen…

Geplaatst in Column | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Als je niet werkt met liefde maar met afkeer,
dan is het beter dat je jouw werk verlaat.”
– Kahlil Gibran

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Kies ervoor om optimistisch te zijn.
Dat voelt beter.”
– Dalai Lama

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Als je het antwoord niet vindt,
geniet dan van het zoeken.”
– Werner Bosman

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen