Citaat van de dag

“Een negatieve geest ziet in elke kans de moeilijkheden.
Een positieve geest ziet in elke moeilijkheid de kansen.”
– Luang Phi Ruben Visalo

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de maand

“Het leven is een leerschool van loslaten.”
– Margareta Feyten

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Welkom bij De Rest van het Avontuur!

Het leven vanuit het perspectief van een Restant.
Laverend tussen goed en kwaad, mooi en lelijk en alles wat het leven daar tussenin mogelijk maakt! De Rest!
Volg het Avontuur!
Altijd op zoek naar die ene echte Fata Morgana! Smile

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder.”
– Lao-Tse

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Om over iets geheel zeker te zijn moet je er alles of niets vanaf weten.”
– Ollin Miller

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Hoop doet leven

De dagelijkse column in AD de Dordtenaar van Kees Thies geeft me weer de nodige inspiratie om op te reageren.
Alleen is dit zodanig persoonlijk dat ik dit dan liever direct in een eigen (persoonlijke) blog doe.
Het gaat vandaag namelijk over ‘Hoop’.
Ofwel de huidige GGZ instelling, gespecialiseerd in verslavingszorg maar al enige tijd ook in algemene psychiatrische zorg.
Als ervaringsdeskundige (met De Hoop) kan ik daar zeker wel iets over zeggen.

Oplettende lezers van mijn blogartikelen weten al een poosje dat ik namelijk al enige tijd ‘tob’ met een soort van alcoholverslaving.
Daar ben ik de laatste maanden heel eerlijk in geweest.
Ook dit is een soort van uitlaatklep om er eerlijk over te schrijven en mede hierdoor een aantal stokken achter de deur te plaatsen, om te proberen hiermee mezelf onder controle te houden. Want ‘de wereld’ kijkt naar me… 😉

De column van Kees is zijn reactie op het nieuws wat De Hoop zelf naar buiten bracht over de huizen aan de Dordtse Spuiweg, die ze van plan zijn te gaan verkopen.
Sinds vele jaren zetelt De Hoop daar vanaf de allereerste opvang van (drugs-) verslaafden.
Van een simpele evangelisch gerichte opvang en hulpverlening is het in de decennia daarna uitgegroeid tot een brede psychiatrische GGZ hulpverlening, die met behalve een groot complex in Dordrecht (Het Dorp genoemd) ook in enkele andere plaatsen in Nederland poliklinieken heeft draaien.
Maar op de Spuiweg lag en ligt de basis waar het allemaal is begonnen.
Omdat die weg aan een grootscheepse renovatie toe is en mogelijke herindeling door voortgaande verpaupering, denkt De Hoop dat het tijd is om die straat te verlaten.
Ze zouden zich in Dordrecht dan verder concentreren in het complex ‘Het Dorp’, waar nu al het meeste gebeurt.
Jammer voor mij.
Want ik kom al enkele jaren op de Spuiweg voor ‘ambulante zorg’ (dus gesprekken en controles) en dit is voor mij zowel met fiets als met bus prima bereikbaar.
De locatie van ‘Het Dorp’ zou voor mij met de fiets te ver worden en met de bus lastig want moet dan overstappen.
Maar meer dan locatietechnisch probeert Kees in zijn column een hart onder de riem te steken van de organisatie die al zo veel jaren mensen met (verslavings-) problemen probeert te helpen. Met over het algemeen succes.
Hoewel veel mensen en zelfs collega instanties vaak negatieve gevoelens hebben over De Hoop omdat je daar geïndoctrineerd zou worden met het christelijke geloof, moet ik met Kees beamen dat dit onzin is.
Uiteraard komt het even aan de orde; de medewerkers hebben allemaal een christelijke achtergrond en de vraag wordt gesteld of je moeite hebt met of juist belangstelling hebt voor het geloof. Heb je geen belangstelling dan dringen ze verder ook niet meer aan.
De zorgverlening is voor iedereen bestemd.
Hoewel ik persoonlijk dan nooit in een interne behandeling terecht ben gekomen (opname) zodat ik niets over Het Dorp kan zeggen, moet ik beamen dat de gesprekken met mijn behandelaars en met de artsen altijd heel fijn waren.
Niks beklemmend of bezwarend rond het geloof.
Terwijl in mijn persoonlijke geschiedenis toch best dingen zijn gebeurd waar de echt religieus gestoelde medewerker van zou kunnen rillen…
Het bleven altijd prima open conversaties waarin ik altijd respect heb gevoeld.
Wat ik bij andere instanties niet altijd heb gehad…

Nu ik toch zo dik op de materie in ga… Hoe gaat het er nu mee voor mezelf?
Tja, hoewel ik eind vorig jaar nog hoopvol uitkeek naar 2017, waarin ik meer wilde gaan doen om mezelf weer op de kaart te zetten; vrijwilligerswerk zou gaan zoeken en uiteraard zou stoppen met ‘overmatig’ drinken, zijn er daarna veel dingen gebeurd die ik niet had voorzien. Eigenlijk is mijn leven geheel anders geworden en moet ik opnieuw met mezelf leren leven… Ik heb er voldoende over geschreven.
Dat heeft me er niet vrolijker op gemaakt.
Alle plannen in het water of opnieuw in de vrieskist…
Depressies onder controle houden met medicijnen doe ik uit principe niet.
Ik wil controle hebben en houden over mijn emoties en niet als een ‘platte zombie’ doorgaan…
Alcohol heeft voor mij al jarenlang bewezen mijn te sterke pieken (vooral de negatieve) wat af te vlakken waardoor ik alles beter kan relativeren.
Mits ik niet over een voor mij duidelijke grens heen ga.
Binnen mijn perken, met voldoende gevarieerd eten en drinken en mijn eigen goede gevoel wat ik wel of niet kan en mag gaan doen die dag (wat elke dag anders kan zijn), werkt dit prima. Ik voel me er goed mee; gedraag me volgens mij normaal en niemand kan aan mij zien dat ik mogelijk (te) veel gedronken kan hebben.
Hooguit ruiken… Een vervelende bijkomstigheid… 😛
Ik heb er inmiddels ervaring mee dat vooral die balans van voldoende goed eten en drinken naast de alcohol cruciaal is. Laat ik dat versloffen dan word ik flink ziek.
Maar tot heden heb ik daar nu al ruim 8 maanden geen last meer van gehad.
Tot ik geopereerd moest worden in januari, was ik onder behandeling bij De Hoop.
Wat inhield dat ik maandelijkse gesprekken had met mijn behandelaarster en regelmatig controle door de verslavingsarts.
Een soort ‘vinger aan de pols’ om er samen met mij voor te zorgen dat ik niet over een grens ga.
En dat ging prima!
Toen was ik gestopt omdat ik aannam dat ik na de afwezigheid door de operatie en langzaam herstel hiervan, wel aan mijn beoogde plannen voor 2017 zou gaan beginnen…
Dat werd dus helemaal anders en ook mijn drinkgewoonte kwam weer onverminderd terug.
Mede op advies van andere instanties heb ik me dus opnieuw ingeschreven bij De Hoop.
Er moet nog heel veel gebeuren om mezelf weer op de rails te krijgen en wegen te vinden om weer opnieuw te beginnen.
Enige hulp van buitenaf, met kennis van mijn ‘strijd’ is dan uiteraard niet verkeerd.

Met positieve ervaringen bij de instantie die de hoop in leven houdt…
En hoop doet leven! 🙂

Geplaatst in Column, Persoonlijk | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Als ze het allemaal doen, betekent dit nog niet dat het normaal is.”
– Olaf Hoenson

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Maak kennis met dat waarvan je denkt dat het niet bij je hoort en er gaat een wereld voor je open.”
– Adriaan van Dis

Geplaatst in Column | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Zeg nooit dat je niet genoeg tijd hebt. Je hebt precies evenveel uren per dag als
Nelson Mandela, Nikola Tesla, Jules Verne, William Shakespeare…”
– H. Jackson Brown Jr

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Wat was de vrede mooi toen het nog oorlog was.”
– Auteur onbekend

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Autobahn… und weiter!

Mijn rijbewijs heb ik op dit moment al zo’n 35 jaar.
En ik moet eerlijk zeggen dat ik daar altijd blij mee ben geweest.
Want ik vind autorijden leuk.
Ik heb er altijd van genoten, van de simpele rit naar de supermarkt om de hoek, tot de monsterrit van zo’n 1900 kilometer naar Osijek in Kroatië. Op 1 dag.
Hoewel ik die laatste rit achteraf echt onverantwoord en niet zo leuk vond…
Maar in het algemeen kan je zeggen dat ik graag achter het stuur zit.

Mijn zoon zegt het ook leuk te vinden en sinds hij zijn rijbewijs officieel mag gebruiken vanaf november 2016 heeft hij er al aardig wat kilometertjes opzitten.
Met mijn auto die hij mocht lenen.
Kilometertjes van zelfs enige honderden kilometers.
En afgelopen week zijn daar vele kilometers bij gekomen, tijdens zijn reis naar Kroatië.
1400 kilometer naar Rijeka.
En dan door 2 gedeeld want hij kon steeds afwisselen met zijn vriend.
Dat heb ik nooit gedaan.
Al mijn reizen heb ik alleen afgelegd.
De 800 kilometer autobahn heb ik altijd alleen afgelegd, ruim 20 jaar lang.
Enkele jaren twee keer per jaar!
Dus de route Venlo – Salzburg (grof gezegd) ken ik uit mijn hoofd.

Verschrikkelijk!

Nee echt… Hoewel ik van autorijden houd, zoals ik net zei, heb ik altijd een hekel gehad aan die verschrikkelijke autobahnen.
Zo veel saaie kilometers!
Zo veel gevaarlijke situaties door de combinatie van racende Mercedessen, Porsches, Audi’s en andere ‘Über-200′ knallende bolides enerzijds en de langzame vrachtwagens, stokoude maar nog net rijdende kleine auto’s, caravans en slechte chauffeurs anderzijds.
Files veroorzakend maar ook erger… Zeer zware en dodelijke ongelukken.
Gelukkig heb ik al die ruim 20 jaar nooit persoonlijk zoiets meegemaakt.
Maar het kostte me wel veel van mijn zenuwen en geduld.

Na zo’n paar uurtjes op m’n zenuwen rijden, was een parkeerplaats dan uiteraard de beoogde oase. Even lekker rusten en een sanitaire stop.
Juist ja… STOP!
Dat blijkt ook vaak met de nodige zenuwen gepaard te moeten gaan want op verkeerde tijdstippen staan alle parkeerplaatsen vol met trucks die overal parkeren waar het niet mag.
Daarnaast zijn vrijwel alle ‘toiletten’… (of moet ik ze kakdozen noemen?) te smerig om daar lang in te kunnen blijven. Gelukkig moest ik vrijwel nooit echt zitten daar…
Dus snel een flinke plas, terwijl kokhalzend kijkend naar de muurschilderingen van stijve penissen, telefoonnummers van geile mannen en teksten dat ze me willen ‘ficken’…
Soms zitten er gaten in de toiletten waar ik angstvallig naar keek of er geen oog achter zat of iets doorheen werd gestoken…
Plassen, drinken, rekken en strekken en snel weer verder dus, de file in.

Gelukkig heb ik nooit de luxe gehad om een snelle auto te mogen bezitten, anders zou de frustratie nog groter zijn geweest dat ik vrijwel nooit echt even had kunnen doortrekken.
Ik kon me door de ervaring altijd prima aanpassen en probeerde de reisdagen aan te passen aan de te verwachten drukte.
Dat lukte niet altijd en dan was ik altijd dolgelukkig dat ik Oostenrijk had bereikt, waar alles een stuk mooier was, toch iets minder ongecontroleerd verkeer reed en waar de toiletten vrijwel allemaal netjes werden onderhouden.

Waarom ik dit nu allemaal schrijf?
Niet alleen omdat ik me zorgen maakte om mijn zoon, die nu voor het eerst ook de autobahnen trotseerde maar vooral vanwege het prachtige artikel van Hans Avontuur in het AD Magazine van 4 mei, wat ik pas kortgeleden las:
Autobahn allang niet meer aardse paradijs voor automobilist
Zo herkenbaar!
Ik ben dus niet de enige notoire zeurpiet…
Ook mensen met nog veel meer reiservaringen constateren hetzelfde.

Autobahn… und weiter?
Stevig renoveren, onderhouden en beter handhaven tegen de asociale gasten die deze ooit roemruchte Europese wegen zo verpauperen en onveilig maken.

Gelukkig zal ik daar in de huidige situatie nooit meer last van hebben.
Dan luister ik nu liever naar de klassieker:
Kraftwerk – Autobahn

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws | Tags: , | Een reactie plaatsen

Lopen lopen lopen lopen lopen…

Expres heb ik dit keer even gewacht met een persoonlijke column over mijn situatie en gezondheid.
Vanmorgen ben ik namelijk weer op controle geweest bij mijn ‘Avontuurlijke’ chirurg in verband met de vaatproblemen.
Hoewel ik alle vorige keren steeds een controle kreeg van mijn aneurysma, door middel van een echo van de betrokken bloedvaten, gelooft hij dat nu wel nadat de operatie is gelukt en we nu al weer ruim 5 maanden verder zijn.
Nu lag de nadruk op mijn nieuwe aandoening: de etalagebenen.
Voor het eerst werd de bloeddruk in mijn benen en voeten nu getest en kreeg ik aansluitend een looptest.
Nou…
Dat was allemaal goed.
Geen uitschieters of vreemde waarden… Alles netjes onder de marge.
En dat klopt ook wel.

Heb ik ruim een week geleden nog geklaagd dat ik moet leren leven met benen als wrakhout en ik best veel last had van diverse spieren na die val enkele weken geleden; de laatste dagen ebt de overgebleven pijn weg en voel ik alleen mijn rechtervoet nog een beetje.
Maar het lopen…
Gaat onwaarschijnlijk goed!
Ik merkte dat al toen ik boodschappen ging doen de laatste paar dagen.
Eigenlijk voelde ik voorheen na ruim 100 meter al een brandend gevoel ontstaan in mijn kuitspieren en nu niet.
Het wordt wel een beetje gevoelig maar als ik doorloop wordt het nooit echt pijnlijk.
Tijdens de looptest moest ik 250 meter lopen en daarin was het ook duidelijk:
Even begint het een beetje te branden maar daarna zakt dat ook weg.
Het lijkt erop dat het lichaam zich langzaam ook herstelt van die bloedvat vernauwingen en zelf omwegen heeft aangemaakt of dat mijn volharding (…) de vaten minder heeft vernauwd…
In ieder geval vond de chirurg het prima en wil me pas over een half jaar weer zien.
Vanwege de artrose zal ik inderdaad op een iets andere manier moeten lopen en voorzichtiger moeten bewegen om niet weer wekenlang ontstekingen te krijgen maar ik moet in ieder geval wel goed blijven bewegen en lopen.

Grappig was nog wel even dat de mevrouw die me de testen afnam, verbaasd was dat ik af en toe op m’n knieën moet gaan zitten om iets te doen in huis…
“Dan doe je dat toch gewoon niet?”
Tja, wat nu met dat onderste kastje waar ik in moet wezen of een ander klusje moet doen wat echt niet door de rug buigend te bereiken valt?
Oh… ze wist niet dat ik helemaal alleen woon…
Dat ik niemand heb om even dat ene dingetje voor me te doen…
Tja…

Dat ik wat beheerster moet zijn met bewegen weet ik nu wel…
Niet meer dansen als ik daar zin in heb en niet meer op m’n knieën op een harde ondergrond gaan zitten, hoe snel of simpel het ook lijkt.
Misschien een paar extra kniekussentjes aanschaffen of zelfs heuse kniebeschermers als ik een wat grotere klus heb.
Dat scheelt veel in de belasting.
En op de weg goed uitkijken dat ik niet per ongeluk over randjes struikel…
Dan ben ik weer enige weken achterop…
Maar verder…
Gewoon doorgaan en vooral:

Lopen lopen lopen lopen lopen….. 😛

Maar in alle redelijkheid…
Ik ben natuurlijk geen ‘sportwandelaar’…
Het meeste zal gewoon tijdens de noodzakelijke uitstapjes naar supermarkten gebeuren en misschien probeer ik binnenkort eindelijk eens naar het centrum te gaan.
Bezoekje brengen aan mijn ‘stamkroeg’ Vissers… Na meer dan een jaar.

En verder?
Mijn zoon zit nu lekker met een vriend in Kroatië voor 10 dagen en doet de dingen die ik tot 2011 ook jaarlijks deed…
Aan het strand waar wij allemaal kwamen, pizza eten bij de beste pizzeria van Rijeka, mijn favoriete biertje Ožujsko drinken en hij was zelfs even in onze oude flat…
Ik ben absoluut niet jaloers. Want de laatste jaren dat ik daar nog ging wist ik dat het eind er aan zat te komen.
Eigenlijk ben ik er wel een beetje trots op.
We hebben de kinderen toch min of meer ‘gedwongen’ om te gaan waar wij wilden gaan.
Dat ze daar mooie herinneringen aan hebben en daar zelf ook weer graag heen willen gaan is toch alleen maar prachtig! 🙂
Ik gun het hem.
Mijn ‘vakantie’ duurt nu al 4 jaar en beperkt zich tot de tuin en een nu zeldzaam uitstapje naar het centrum.
Daar heb ik geen problemen mee.
Zolang ik mijn natje en droogje hier maar gewoon kan blijven betalen en nuttigen.

Geplaatst in Column, Persoonlijk | Tags: , , , | Een reactie plaatsen