Aanslagen, tienermoorden en politieke wanorde. Hoe gaan we daar mee om?

Eigenlijk had ik vandaag mijn (ongeveer) wekelijkse column anders willen noemen, namelijk: “Aanslag hier, aanslag daar, ja je ziet ze veel dit jaar. -‘Drs.P’ “
Om maar met een door iemand verzonnen citaat in Drs.P stijl te beginnen.
Ik las dat op Facebook en het was uiteraard cynisch bedoeld maar toch vielen daar diverse mensen overheen, die de schrijfster niet goed kenden.
Je moet voorzichtig zijn met cynisme over daadwerkelijk leed maar ik kon er hartelijk om lachen.
Toen na de aanslagen (recent in Manchester en Londen natuurlijk) echter ook nog eens twee 14-jarige meisjes in het nieuws kwamen omdat ze in eerste instantie vermist waren en naar later bleek vermoord zijn door twee tienerjongens, kwam er nog een aspect bij deze week in het beleven van leed…
Terwijl de politiek in zowel Nederland als andere landen (bijvoorbeeld Engeland) nu niet bijster geloofwaardig en betrouwbaar meer is te noemen, vraag ik me soms wel eens af of ik nog wel op de goede planeet woon… 😛

Dan besteed ik de laatste maanden nogal wat ruimte op deze site aan mijn persoonlijke problemen rond gezondheid en situatie maar ergens kreeg ik deze week een gevoel dat ik het nog helemaal niet zo slecht heb.
Wat wel weer aansluit bij een artikel wat ik enkele weken geleden schreef over ‘Relativeren’.
Nou, er was de afgelopen week dus zat te relativeren…

Bij de gebeurtenissen van de afgelopen weken zie je dan uiteraard weer van alles langs komen in de (sociale) media.
Kranten staan vol, beschouwen links en rechts wat er is gebeurd en honderden experts zeggen er hun meningen over. En vele duizenden self-made experts roeptoeteren daar nog eens dunnetjes overheen.
Hoe gaan we allemaal om met zo veel leed?
Worden we hier bang van?
Gaan we er anders door leven?
Kunnen we er zelf iets aan veranderen of moeten we druk zetten op de (politieke) beleidsmakers dat zij er nu (eindelijk) eens iets aan gaan doen?
Daarin zijn we allemaal verschillend.

Wat betreft de aanslagen:
Er zijn echt nog steeds heel veel mensen die alle moslims de schuld geven, ze het liefst allemaal het land uit willen werken of anders allemaal vast zetten tot duidelijk is hoe radicaal en terroristisch ze allemaal zijn!
En uiteraard krijgt de overheid de schuld want veel van die terroristen bleken al bekend maar ze deden er niets aan.
Tja…
Feitelijk valt er tegen dit soort terrorisme weinig te doen!
Je kunt in het geheim bepaalde mensen in de gaten houden. Dat gebeurt al lang, niet alleen met verdachte ‘radicalen’ maar ook met ‘gewone’ criminelen en bijvoorbeeld mensen die op internet zoeken naar kinderporno.
Al onze gangen op de digitale snelweg worden al lang gemonitord en indien nodig tegen ons gebruikt. Maar wel altijd achteraf!
We leven niet in een dictatuur!
Als je iedereen oppakt met radicale uitspraken, gevaarlijke gedachten of ideeën en ongezouten meningen over politici, dan zitten er meer mensen in dan buiten de gevangenis…
Als we onze vrijheid koesteren dan moeten we gewoon heel erg eerlijk zijn:
Dit soort individuele acties zijn nauwelijks te voorkomen.
Alleen in een drastische wijziging in het denken van heel veel mensen.
Maar daar zullen enige generaties overheen gaan…
Heel veel denken is zwart(gallig) in deze periode en daar moeten we doorheen.
Alleen door ons zelf rustig en begripvol te houden, liefde te bewaren en het geweld te negeren, kunnen we goede hoop hebben dat het een keer verandert.

Hebben de terroristische aanslagen iets gemeen met de moorden op de twee 14-jarige meisjes? Iedereen zal uiteraard meteen zeggen: “Nee natuurlijk niet!”
Maar… ik denk dat er wel degelijk een rode draad door alle geweld, alle onzekerheden en alle frustraties in mensen loopt.
Alle mensen… vrijwel wereldwijd (!) hebben namelijk te maken met een verschuivend tijdperk. Een tijdperk waarin de totale mensheid wordt overstelpt met nieuwe technologie, nieuwe communicatie middelen (sociale media), financiële crises, nieuwe (economische) samenwerkingsverbanden, taakverschuivingen in de werkgelegenheid, groeiende verschillen tussen rijk en arm, nieuwe onzekerheden maar minder oplossingen.
Een deel van die mensheid laat zich vrolijk meevoeren op die nieuwe stromingen maar een ander deel kan die veranderingen niet of moeilijk aan en ziet zich niet begrepen hierin.
Zelfs (of misschien juist precies) in de rijkste westerse landen verandert zo veel en lijkt saamhorigheid om elkaar te kunnen en willen helpen steeds verder te zoeken.
Waar vroeger bepaalde gemeenschappen rust en samenwerking of saamhorigheid brachten (bijvoorbeeld de kerkelijke gemeenschappen, sportclubs, verenigingen, sterke familiebanden), zijn de meeste mensen nu volledig los van een gemeenschap, hebben ze geen binding meer met hun club en proberen ze individueel het leven aan te kunnen.
En dat valt echt niet mee!

Over de ware achtergrond van de twee tienerjongens die de grootste misdaad hebben gepleegd die je kan bedenken (het wegnemen van een gezond leven) weet ik uiteraard veel te weinig om een goed oordeel te kunnen geven. Van een is alleen bekend dat hij wel op een school zat voor jongeren met gedragsproblemen… Net als het meisje overigens wat hij had vermoord.
Nou ja… Mijn eigen dochter heeft enkele weken in een soort gemeenschap van jongeren gezeten, die niet goed in het gezin konden leven of gedragsproblemen vertoonden.
Ondanks haar problemen voelde ze zich daar absoluut niet thuis en werd daar al snel door gedachten over zelfmoord overvallen…
Ze was daar dus snel weer weg.
Maar het punt was dat er zo veel jongeren rondlopen met zulke slechte en negatieve gedachten… Wat in deze gevallen bekend was maar slechts het topje van de ijsberg betreft. Ook op ‘gewone’ scholen zijn heel veel jongeren met negatieve gevoelens maar ze houden zich nog redelijk in evenwicht…
En werkelijk… vrijwel geen enkele instantie van zorgverlening, psychische hulpverlening of andere ondersteuning, kan grip krijgen op de onderliggende oorzaken van die negativiteit. Soms zijn duidelijke problemen in de leefomgeving aan te wijzen (gezinnen met gescheiden of zelfs criminele ouders) maar ook heel vaak is er geen duidelijke oorzaak aan te wijzen.

Persoonlijk geloof ik dat er zo veel aan het veranderen is in de maatschappij; in de sociale omgang, de onzekere verwachtingen zowel op de arbeidsmarkt als in persoonlijke omstandigheden, in nieuwe (seksuele) vrijheden maar daarmee zeker ook weer nieuwe onzekerheden, in eigenlijk het hele leven… dat veel jongeren er al vroeg geen gat meer in zien.
Ouders – hoe goed ze ook zijn; ook hun intenties – missen die onzekerheden want ze hebben het zelf vaak veel te druk met hun carrière, sociale leven of… hun eigen problemen.
Scholen kunnen ook het hoofd nauwelijks boven water houden en krijgen al snel verwijten dat ze te weinig goed doen…
En de overheid laat het lekker allemaal sudderen want we leven immers in een ‘heerlijke’ participatie maatschappij… Zoek het allemaal lekker zelf maar uit. Wie omvalt is weer een probleem minder…

Wie deze blog nu inmiddels een beetje kent en ook mijn oudere artikelen heeft gelezen, weet dat ik deze situatie eigenlijk al heel lang geleden heb zien aankomen.
We gaan voorlopig donkere tijden tegemoet en ik zou echt niet weten hoe lang die gaan duren.
Ben ik daar zelf bang, verdrietig, boos, onzeker of gefrustreerd over?
Nee integendeel!
Begrijp het in de goede context maar eigenlijk komt er wel eens een glimlach in me op, als ik weer hoor of lees van een zoveelste aanslag of gruwelijke moord of misbruik!
Niet dat ik geniet van die ellende!
Het is verschrikkelijk voor alle betrokkenen en vrijwel alle levens van de achterblijvers zijn getekend en veranderd…
Maar het bevestigt slechts mijn duidelijke vermoedens.
Dat we donkere tijden hebben en dat het nog veel erger gaat worden.
Persoonlijk maak ik me daar niet druk over.
Wel ben ik uiteraard bezorgd voor mijn kinderen.
Alhoewel die mijn meningen kennen en ze zien net als ik de veranderingen ook gebeuren. Zij gaan daar weer anders mee om dan ik maar het relativeren hebben ze mogelijk ook wel van mij mee gekregen. 😉

Enig advies aan de lezers kan ik niet geven omdat elk mens er heel anders in zit.
Maar probeer ook te relativeren!
En als je zelf altijd in het ‘goede’ geloofde, het leven koesterde, lief had en in mensen geloofde… Houd dat vol! Dat is namelijk uiteindelijk de sleutel naar een betere toekomst.

Oh ja… Hoe het met mij zelf gaat deze week?
Daar heb ik eigenlijk helemaal niet over nagedacht! 🙂

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s