Mijn wereld draait door. Maar waarheen en wil ik dat wel?

Niet gaan verwarren met dat populaire TV programma wat dan eindelijk in zomerstop is momenteel. Niet dat me dat wat uitmaakt want ik keek eigenlijk al enkele jaren niet meer naar ‘De Wereld Draait Door’, gemaakt door een verwaande miljonair die Matthijs heet.
Te veel dezelfde ‘experts’ steeds aan tafel, te veel van hetzelfde aan gasten en veel te veel Matthijs die het kunstje aan het verleren is want meer en meer (spreek-) fouten gaat maken.
Maar daar wil ik het dus absoluut niet over hebben.
Het draait hier om MIJN wereld en die draait momenteel schijnbaar ongecontroleerd kanten op waarvan ik betwijfel of het mijn kanten zijn…

Over mijn persoonlijke situatie wil ik zo kort mogelijk zijn.
De grootste pijnen in mijn benen zijn afgelopen week langzaam verdwenen zodat ik weer zonder paracetamol kan.
Wel heb ik nog steeds voelbaar moeite met bewegen en moet ik simpelweg alles heel voorzichtig doen.
Zelfs slapen is moeilijk want ik heb ook sinds de laatste dagen pijn in m’n diverse dij- en armspieren… Geen flauw idee wat dat nu weer is maar even rustig gaan liggen en omdraaien in bed is er niet meer bij.
Gelukkig slaap ik met horten en stoten wel voldoende naar mijn idee.

Een nieuwe mogelijkheid van gesprekken bij de Medische Psychologie van mijn ziekenhuis, is meteen gestopt omdat ze niets “kunnen en mogen” met mensen die “onder invloed verkeren”.
Hierop uiteraard duidend op mijn bekende drankgebruik.
Tja, ondanks dat ik van mening ben juist met deze door mij gecontroleerde hoeveelheid drank een soort van medicijn tegen mijn depressies te gebruiken, wat me een stuk minder overgevoelig en zenuwachtig maakt, blijft dit hun standpunt.
Mensen gedrogeerd door antidepressiva worden wel serieus genomen, terwijl die zo plat zijn geworden dat je nauwelijks nog herkent wie ze zijn…
Maar goed, daaraan ben ik al jaren gewend.
Wie zegt bewust vrij veel alcohol te drinken, wordt meteen als paria en randfiguur gemarkeerd.
Gevolg is wel dat ik me toch maar weer ga aanmelden bij de ‘verslavingsexperts’ van De Hoop GGZ, waar ik begin dit jaar was uitgeschreven omdat ze toch niets voor me konden doen en ik begon aan een langdurig traject van operatie en herstel.
Al is het alleen dan maar om mijn uitkering te behouden, dan is het alleen daarvoor al de moeite waard.

Veel zorgelijker vind ik echter de ontwikkeling van mijn ex-echtgenote, waar ik toch redelijk veel over heb geschreven. Jarenlang was ik dagelijks onder invloed van haar bizarre psychotische gedrag en het heeft (vooral voor haar zelf) te lang geduurd voordat ze gedwongen opgenomen werd.
Daarna is het langzaam steeds beter geworden en ze woont daarom sinds begin dit jaar eindelijk weer op zichzelf.
En… Enkele weken geleden is zelfs mijn zoon daar ingetrokken omdat hij weg moest van de jongeren opvang waar hij verbleef.
Hij is nu ‘volwassen’ en wordt geacht op zichzelf te staan.
Terug bij mij in huis zagen we allebei (nog) niet zitten omdat ik ook nog werk aan mezelf en de rust en ruimte me daar goed bij helpen.
Zijn moeder was al lang weer stabiel (zonder medicatie) en dat zou de beste oplossing zijn.
Tot zij na enkele dagen weer duidelijke tekenen van de psychose ging vertonen…
Tekenen die ik natuurlijk als de beste kan herkennen, nadat ik ze van mijn zoon hoorde.
En nu begint er opnieuw een ‘strijd’.
Het zou niet mijn strijd mogen zijn want ik heb na de scheiding de nodige afstand gekregen maar als het lot van mijn zoon daarbij betrokken is dan ben ik wel degelijk mede verantwoordelijk.
In ieder geval voel ik me uiteraard zeer betrokken.
Als het niet verbetert met zijn moeder, dan is er slechts één uitweg:
Weer bij mij in komen wonen.

Uiteraard heb ik gezegd dat dit vanzelfsprekend is.
Maar ik weet nog niet zeker hoe ik hier op mijn beurt weer op zal reageren…
Ik was blij met de rust en ruimte en die wordt dan toch weer beperkt.
En beïnvloed.
Met voor mij bekende gevolgen voor mijn zenuwen…
Diverse instanties trekken en duwen aan de rust die ik nodig heb.
Ik betwijfel of ik deze dreigende ontwikkelingen op dit moment al aan kan…

Hoewel op dit moment nog niets 100% zeker is, ook Yulius zich beraadt over de situatie van mijn ex-echtgenote en mijn zoon ook al denkt aan toekomstige verblijfssituaties, ben ik er nog niet erg gerust op.
Of zouden deze ontwikkelingen mijn wereld juist weer een nieuwe (en betere?) draai geven?

wordt alweer vervolgd…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn wereld draait door. Maar waarheen en wil ik dat wel?

  1. Jasper zegt:

    Dag Johan, Jammer om te lezen dat het met je ex-echtgenote minder gaat. Maar zoals je zelf al aangeeft je weet niet of het voor jou misschien wel een positieve situatie-verandering kan geven. Ik ben benieuwd hoe het afloopt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s