Restflits 3 april 2018

Vandaag in de Restflits:
– Even iets anders…
– Vivenz 10,5
– Wat nog Rest

Even iets anders…

Fanatieke lezers valt het natuurlijk altijd op dat ik heel veel… heel erg veel… ongelooflijk veel… Misschien een beetje… TE VEEL? ‘puntjes’ zet achter veel zinnen.
Ergens heb ik het zelfs al eens gehoord: “Wat nou met die puntjes!”
Nou… (staan ze weer…)
Wie me kent die weet dat ik altijd zeg te veel na te denken.
Dat kan ik nauwelijks bewust stoppen dan alleen met echt prominente afleiding zoals een geweldig boeiende film, een echt onwijs gesprek (liefst in dialoog en niet in monoloog, wat bij mij wel vaak voorkomt…), luisterend naar een onwijs nummer muziek (maar dan schrijf ik niet…) en weet ik veel… Gewoon altijd.
Zeker tijdens het schrijven, omdat ik dan juist tijdens dat ik schrijf nadenk waar ik eigenlijk heen wil met mijn tekst; met mijn zin.
Vaak gaan mijn gedachten mijlen verder dan wat ik uiteindelijk opschrijf.
Want mijn toetsenbord kan absoluut niet zo snel reageren op wat ik denk…
Mijn vingers uiteraard ook niet. 😉
Maar daarom zijn heel veel van mijn zinnen zodanig opgebouwd dat ik er nog wel meer aan toe zou kunnen voegen maar dat doe ik niet anders zou het onleesbaar worden.
Daarom besluit ik ze met puntjes.
Aangevend dat je daar zelf mogelijk nog wel het een en ander bij zou kunnen verzinnen want dat had ik ook al gedaan.
Uiteraard gebruik ik het ook als er mogelijk een uitnodigende fantasie achter zou kunnen schuilen.
Bijvoorbeeld: “Even iets anders…” – Dan ga je als meedenker misschien fantaseren waar ik het nu weer over ga hebben. Wat ‘anders’? Anders dan anders?
Het is op velerlei wijzen interpreteerbaar.
Vandaar de puntjes. 😉

Maar nu dus ‘even iets anders…’

Ik heb al weer zowat een week niets geschreven.
Althans… niet hier.
Enkelen weten dat ik soms ook wel eens in een andere blog schrijf maar dat laat ik hier geheel buiten.
En inderdaad heb ik ‘daar’ wel regelmatig nieuwe artikelen geschreven.
Maar meestal gaat dat parallel. Afgelopen week… heb ik dat bewust even niet gedaan.

In mijn laatste Restflits was ik weer eens erg openhartig.
Behalve dat ik open en eerlijk was over mijn ‘lentekriebels’, heb ik ook nog eerlijk opgebiecht dat mijn ‘NoMore-actie’ weer eens mislukt is.
Als ik nu een week niks schrijf, denkt natuurlijk iedereen dat ik de hele tijd met één hand aan m’n leuter, in de andere een fles whisky de hele dag naar porno zit te kijken. 😛
Nou…
Dat is inderdaad… natuurlijk niet zo.
Af en toe eet ik wel eens wat, ik lees stukjes krant want na dat gruwelijke ‘ontkrante’ weekend komt die elke dag weer gewoon, ik doe een boodschap (behalve op 1e Paasdag), ik maak weer eens iets schoon (10 minuten met de stofzuiger of natte doek per dag is zat…), ik lees de dagelijkse ‘roeptoeteraars’ op de sociale media, kijk het nieuws en val in de avond achterover op de bank en kijk een film.
Als dat tenminste kan want de laatste tijd is het bagger op TV…
Heel af en toe houd ik dus nog wat ‘minuten’ over voor de ‘Rest…’.

Valt mee nietwaar? Zo’n achterlijke zombie ben ik nu ook weer niet. 😉

Maar de eerlijkheid dient me te beamen dat het de laatste tijd niet zo lekker gaat met mijn dagbesteding.
Zoals ik de vorige keer al aangaf zitten m’n soms warrige gedachten me wel eens dwars en dan heb ik eigenlijk weinig zin om ook maar IETS te doen.
Daarom kijk ik deze dagen echt serieus uit naar de ECHTE lente, waarin de temperaturen vrijwel de gehele dag op normale hoogte komen en liefst daar boven.
Zodat ik mezelf langzaam maar zeker eindelijk eens de tuin in kan schuiven om daar het ‘seizoen’ te openen. Door de ouwe zooi van planten op te ruimen, terras schoon te maken (en liefst eindelijk eens de ramen van buiten – 2 jaar niet gedaan door omstandigheden…)
en de zithoek weer in te richten voor die dagelijkse 5 minuten dat ik buiten wil zitten.
Maar dat is toch echt wat ik moet en wil doen, al was het alleen maar voor de nodige beweging.
En daarna pogingen wagen mijn ‘etalagebenen’ en krakende knieën soepel te houden door te gaan wandelen in de buurt.

Hoewel…

Juist vrij dicht bij mijn huis wordt de buurt nu onveilig gemaakt door een nieuwe invasie van ‘potenrammers’ die het in groepen voorzien hebben op vage alleen lopende mannen…
Hoewel ze die natuurlijk meestal in de val lokken via die nog vagere datingsites, moet ik er niet aan denken dat die gasten in de bosjes zitten te loeren terwijl ik langs strompel en af en toe blijf stilstaan. Hoe weten zij dat ik mijn benen moet laten rusten en niet uit ben op een ranzige ontmoeting?
Het idee overigens dat juist dat rustige parkje in Sterrenburg 3, rond voetbalvereniging Wieldrecht in Dordrecht, nu een ontmoetingsplaats blijkt van homo’s…
Dat doet me bijna weer besluiten om toch maar niet meer te gaan wandelen.
Veel te eng daar… 😦

We leven in een rare tijd met rare ontwikkelingen…
(Ik kan dit echt niet zonder puntjes schrijven. Punt!)

Vivenz 10,5

Vorige week gaf ik ook al aan dat ik na die dag ziek zijn weer twee weken moest wachten op de volgende les bij Vivenz, vanwege 1e Paasdag.
Maar geloof me of niet…
Afgelopen week heb ik elke dag even nagedacht of ik er misschien dan toch maar beter mee kan stoppen.
Waanzin natuurlijk! Dat zeg ik er meteen achteraan.
Maar er is iets gebeurd wat er zijdelings verband mee houdt en dat maakte dat ik een beetje in paniek raakte.

Vorige keer schreef ik ook dat ik TIJDENS het schrijven van die ‘Flits’ contact had met iemand die ik ooit eens had ontmoet. Op dat moment verwachtte ik dat hier meer uit voort zou kunnen komen. Maar dat pakte voor mij geheel anders uit.
Het was namelijk iemand uit Dordrecht die net als ik verbonden was aan een besloten Facebook groep, met als onderwerp ‘GGZ’ ofwel de ‘geestelijke gezondheidszorg’.
De groep was me aanbevolen door een van de twee cursusleidsters van Vivenz.
In die groep posten veel mensen (landelijk) hun ervaringen met dergelijke hulpverlening maar ook persoonlijke ervaringen die anderen misschien kunnen helpen.
Of natuurlijk ook vragen voor hulp of meedenken over een bepaald onderwerp.
Ik had daar nog niets geschreven maar las alleen af en toe wat bijdragen.
Eerlijk gezegd heb ik het niet altijd op van die ‘groepen’ omdat er altijd wel mensen tussen zitten waar ik absoluut niks mee heb en ik kan me ook echt niet altijd inleven in de besproken problemen.
Dan zeg ik liever niets.
Maar nu stond daar een post van iemand die ik eerst niet dacht te kennen maar wel iemand uit Dordrecht die in mijn optiek zwaar overdreven afgaf tegen de ‘GGZ’.
Hoewel ik daar ook de nodige bedenkingen bij had…
Maar nu ik weet dat ze ook mensen inzetten met ervaringen (‘ervaringsdeskundigen’) krijg ik er een iets genuanceerd beeld over. Het is nog te vroeg misschien om ‘halleluja’ te roepen maar er wordt langzaam meer duidelijk dat ze het wetenschappelijk gezien eigenlijk nog helemaal niet allemaal zo goed weten… Ondanks de ontelbare studies op het hoogste niveau. De menselijke psyche… Het brein… Het universum…
Ze kunnen het gewoon simpelweg niet allemaal weten.
Hoe kunnen ze dan iemand helpen die ze absoluut niet kennen en … meestal ook nooit leren kennen.
Op een sociale manier kunnen we elkaar allemaal helpen!
Alleen een luisterend oor kan soms al veel uitmaken!
Maar ga veel mensen (en zeker niet mij…….) geen zogenaamd bewezen methodes door de strot duwen! Dik kans dat ze er slechter uitkomen.

Deze beste persoon ging nog verder.
“Feitelijk mankeert niemand iets en moeten ze nu eindelijk eens naar zichzelf en de mensen om zich heen gaan luisteren en elkaar om hulp vragen.”
Alleen samen – in een netwerk van ‘gewone’ mensen dus – kom je uit je geveinsde problemen.
Toen deze beste persoon dit ooit besefte werd hij langzaam aan de gelukkigste mens op aarde. Voor zijn gevoel.
Gezondheid, rijkdom, seks, veel fijne vrienden, een hond en een vrouw…
Ultiem geluk dus.

DUH!

Gelukkig was het slechts een simpele chat in Facebook.
Anders was mijn groeiende agressiviteit mogelijk een probleem geworden.
Nu was het slechts mezelf verwijderen uit die (op zich goede) groep, de persoon blokkeren en er een nachtje over slapen. Of twee. Of drie.

Niet alleen de persoon op zich in kwestie was in mijn gevoel het probleem.
Daar kan je eenvoudigweg afstand van nemen.
Maar het belangrijkste is dat hij zichzelf ook als ‘hulpverlener’ probeert te ‘verkopen’ omdat hij aangesloten is bij enkele organisaties die mensen op weg helpen.
Onder andere (ex-) verslaafden.
Als dit soort acties in die organisaties als ‘acceptabel’ worden beschouwd, dan ben ik geneigd opnieuw alle hulpverlening maar weer vaarwel te zeggen, zoals ik feitelijk mijn hele leven al heb gedaan. Want ze konden me nooit helpen.
En op deze manier wil ik niet geholpen worden!
Wat een malloot zeg…

Heel misschien…
Doet hij in feite precies hetzelfde als ik doe.
Af en toe… regelmatig… vaak…
Mensen een spiegel voorhouden.
Aanzetten tot (0ver)denken.
Provocatief. Cynisch. Ironisch. Maar wel… met een lach!
Want het leven is te onbelangrijk om daar zo serieus over te doen!
Misschien was een persoonlijk gesprek (waar hij me toe uitnodigde) wel heel anders verlopen. En konden we ‘dikke’ maten worden.
Maar op dat moment kwam het op mij even als een negatieve mokerslag over en moest ik er absoluut afstand van nemen.

De komende dagen ga ik toch maar weer proberen het huiswerk te doen voor de volgende les bij Vivenz. Daarover dan weer meer in ‘Vivenz 11’.

Wat nog Rest

Nu het ‘DWDD’-seizoen is afgelopen, verkiezingen uitgekauwd zijn, de megalomane sportfestijnen klaar zijn en zelfs bijna het hele reguliere winterseizoen op z’n eind loopt, raakt ook langzaam maar zeker mijn dagelijkse overvloed aan ‘interessante’ nieuwsspam op. Hehe! Gelukkig! Rust aan de horizon!
Maar zoals ik al eerder liet doorschemeren: ik hoop ook op eindelijk veel zon… aan die horizon. Want ik verlang hevig naar het licht. De warmte.
Zodat ik weer lekker de hele dag in T-shirt kan zitten in plaats van dikke truien en vesten en zo naar buiten de tuin in kan lopen. Of verder…
Dan voel ik niet alleen beter maar dan krijg ik meestal ook weer nieuwe inspiratie om dingen te gaan doen.
Die zijn uiteraard helaas altijd weer afhankelijk van veel omstandigheden…
Ik herinner nog goed dat het vorig jaar juist andersom was…
Een (te) warm voorjaar waarin ik niks kon omdat ik nog herstelde van de zware operatie en nog niet wist waarom ik die verdomde pijn in m’n benen kreeg als ik een rondje probeerde te lopen…
Uiteindelijk was de drank mijn enige ‘vriend’ toen waar ik nog wel mee verder wilde.
En daarna een voor mij te wisselvallige zomer zodat het seizoen vorig jaar me geheel is ontglipt. En daardoor ook mijn eventueel nieuwe moed om door te gaan…
Die moed had ik dit jaar weer hervonden maar nu ben ik heel benieuwd wat daar uit kan komen.
Nieuwe moed? Of blijkt het toch weer overmoed?

Dat zien we dan wel weer in de komende weken.

Mogelijk schrijf ik wat minder ‘Flitsend’ de komende tijd omdat ik er dan gewoon geen zin in heb of omdat het weer zo formidabel goed is dat ik nauwelijks rustig achter de computer wil zitten.
“Time will tell. Only time.”

Handel en wandel voorzichtig door. Maar wel doordacht! PUNT PUNT PUNT 🙂

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk, Seksualiteit en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Restflits 3 april 2018

  1. Anne zegt:

    Boredom’s not a burden anyone should bear.. – ook telkens mijn valkuil (eveneens de puntjes.. haha 😛 ).. Maar ooooohhhh wat ben ik blij dat ik me buiten dat soort FB-groepen houd zeg! Laatst werd ik toegevoegd in een spirituele groep waar net zulke ideeën werden verkondigd, maar ondertussen was wél iedereen speciaal – snap jij t nog? Ik kan echt aan me laten vreten door dat soort gelul.. dus hoop dat t (voor vandaag of liever voor de week) bij t inkijkje hier in je blog blijft, haha.. Want ik ben wel zo iemand die zich er in vastbijt (zonder eerst een nachte erover te slapen, natuurlijk)..

    Stiekem wel benieuwd naar dat andere blog .. hehe

    Liked by 1 persoon

    • Met die FB-groep was op zich niets mis. Niet iedereen is hetzelfde en ik weet ook donders goed dat de een z’n ervaring voor de ander niks kan zijn of juist een ‘eye-opener’ op het goede moment. Maar de (uiteraard goed bedoelde) ‘eye-opener’ van deze ervaringsdeskundige van ‘Castle Craig’ in Schotland kwam op mij te hard over en sloeg keihard in op mijn juist volledig omgedraaide principes. Voor mezelf natuurlijk!
      Anderen reageerden soms positief.
      Maar in het openbaar (ondanks besloten groep, wel voor een ‘grote’ groep) vind ik dat je met iedereen rekening moet houden.
      Het is geen persoonlijke blog zoals deze of die van jou, waarin je mag toeteren wat je wil…

      Die andere trouwens…
      Tja… Stom natuurlijk dat ik erover schreef… Het nodigt keihard uit tot nieuwsgierigheid.
      Terwijl ik dat absoluut niet zo ‘keihard’ zou kunnen en willen delen met de ‘hele wereld’.
      Het is de uitlaatklep van de ‘andere rode draad’ maar erg extreem…
      Wie die andere kant (onverwacht) leert kennen, is meestal volledig afkerig en klaar met me. Dit zeggende… (zonder puntjes geen eigen gedachten… hihihi! 😉 )
      Misschien vloeit het allemaal toch nog wel een keer logisch in elkaar over en raken de ‘scherpe’ kantjes eraf.
      Ook een soort van therapie waarmee ik bezig ben. 😉

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.