De stilte… van het (her)denken

Ja hoor, daar gaan we weer.
Na zwarte Piet en vele… inmiddels te veel… tradities in Nederland, ligt nu 4 mei onder vuur.
Althans, in de belangstelling van (beroeps?) actievoerders die vinden dat de ‘Nationale Dodenherdenking’ afbreuk doet aan de vele andere nooit in de aandacht komende tragedies. En daarom willen ze eigenlijk komende vrijdag, tijdens de dodenherdenking, de geplande 2 minuten stilte gaan verstoren met een ‘lawaai-protest’.
Op dit moment van schrijven (2 dagen eerder) weet ik het natuurlijk nog niet maar ik denk dat deze actie niet zal doorgaan of in de kiem zal worden gesmoord.
En als er toch actievoeders door de mazen geraken op de Dam in Amsterdam, dan zullen die snel aangepakt en afgevoerd worden.

Hier vind ik wat van.
Daarom kan ik het niet laten om er mijn mening over te schrijven.

Laat ik meteen beginnen met het ‘punt’.
Blijf ik 2 minuten stil op 4 mei om 20.00 uur?
Nee natuurlijk niet!
Wie wel eigenlijk?
Dat doe ik mijn hele leven al niet, mijn ouders en grootouders ook niet.
We keken altijd wel trouw de dodenherdenking op de televisie.
Maar meer ook niet.
Terwijl mijn ouders en uiteraard ook mijn grootouders de Tweede Wereldoorlog wel geheel bewust en aan den lijve hebben meegemaakt.
Ik niet uiteraard met een geboortedatum in het jaar 1961.
Maar via de geschiedenislessen en ook via enkele verhalen van ouders en grootouders heb ik ook natuurlijk best wel een idee gekregen wat er gebeurd is.
Ik ben daarom geen tegenstander van de dodenherdenking.
Op zich.
Wel ben ik door de jaren heen een aversie gaan ontwikkelen tegen de ‘heiligheid’ die de Joden daaraan verbinden en daardoor een exclusieve claim weten te behouden op het leed wat (onbetwist) vele miljoenen Joden het leven heeft gekost.
Wie dit nog altijd probeert te ontkennen verdient wat mij betreft een dwangopname in een goede psychiatrische instelling…
Voor mij is alleen het punt:
Na 1945 is de tijd niet stil blijven staan!
De 2e Wereldoorlog is niet voor niets (gelukkig) de laatste ‘wereldoorlog’ in de geschiedenis, omdat hier een groot deel van de wereld bij betrokken is geweest.
Maar door de hele geschiedenis heen waren er veel meer oorlogen en tot de dag van vandaag sterven er onschuldige burgers (niet alleen maar extremisten en vechtende milities!) bij conflictsituaties in vele landen in de wereld!
Dan kan ik natuurlijk de actueel bekende noemen zoals Syrië, Jemen en bijvoorbeeld Israël waar het conflict eigenlijk nooit is opgelost.
Maar er zijn nog tientallen meer conflicten waar geweld nog altijd veel slachtoffers eist en waar eigenlijk niet zo ‘normaal’ geleefd kan worden als in Nederland na de bevrijding in 1945.
De generatie(s) in Nederland daarna KENNEN überhaupt geen oorlog meer.
En wie zich niet verdiept in de buitenlandse politiek en wat er dus nog meer echt fout gaat in die vele landen, die denkt misschien dat de 2e Wereldoorlog in de gehele geschiedenis het ergste was wat ooit is gebeurd en uitsluitend dit als herdenkingspunt gezien mag worden en dat we alleen dit op 5 mei mogen vieren.
Vrij van oorlog!
Vrij van zinloos geweld!
Ja… van de 2e Wereldoorlog.
Maar heel erg veel mensen zitten tot de minuut van vandaag… van NU…
… nog steeds in oorlog en moeten nog altijd vrezen voor hun leven.

Daarom zal ik ‘Bevrijdingsdag’ sowieso nooit als ‘feestdag’ erkennen en de dodenherdenking nooit zo krap kunnen zien als veel mensen helaas wel doen.
Vooral de Joden.

Als kind, puber en jonge volwassene boeide het me dus allemaal niet zo.
Vooral ook omdat dit van thuis uit vrij weinig aandacht kreeg.
Ja, ik heb ook wel verhalen gehoord van mijn moeder die een keer van school weg moest vluchten omdat de Duitsers gingen bombarderen.
En mij opa scheen vaak groenten van het land te stelen, onder het oog van de Duitsers…
Maar ze hebben het nooit slecht gehad.
Ze wisten te overleven, zonder slachtoffers.
Maar meer weet ik er niet van.
Mijn aversie tegen de huidige viering begon pas te komen toen de oorlog in de Balkan, een ‘burgeroorlog’ genoemd, vrijwel volledig aan de landen zelf werd toegeschreven en de internationale gemeenschap heel lang een andere kant uit keek…

Zoals de meeste lezers wel weten: Ik heb iets met Kroatië.
Omdat mijn ex-echtgenote daar vandaan kwam.
Maar ik leerde haar dus al kennen toen het nog Joegoslavië was en ik heb het ‘conflict’ dus meegemaakt voor het begon en nadat het (gelukkig) is beëindigd.
Voor het begon gingen we nog net op een soort van ‘huwelijksreis’ (we waren nog niet getrouwd maar wel serieus nu bij elkaar) door het oude Joegoslavië, van Osijek naar Sarajevo, Mostar, Dubrovnik en weer terug via Banja Luka richting Zagreb en Rijeka.
En we zagen toen al de eerste tankbewegingen…
Nog geen jaar later ben ik daar weer geweest toen de oorlog in volle gang was.
Kroatië had zich inmiddels (eenzijdig) zelfstandig verklaard.
We wilden perse onze familie in Osijek bezoeken terwijl het conflict nog voortduurde.
En het gelukte mij om daar met de auto gewoon te gaan.
Maar er waren al snel toch weer mortierbeschietingen waardoor we enkele avonden naar de schuilkelder moesten.
Daarna verlieten we het gebied en keerden via Rijeka weer terug naar Nederland.
Maar alles wat er is gebeurd heb ik met hart gevolgd.
Ik heb zelfs nog een brief geschreven aan de minister van Buitenlandse Zaken van dat moment (Max van der Stoel) dat ik het onbegrijpelijk vond dat de internationale gemeenschap NIETS deed! Terwijl de staat ‘Joegoslavië’ was gemaakt om de smeulende vuurtjes na de 2e Wereldoorlog in dat gebied onder controle te houden.
Er waren daar namelijk partijen die samen hadden gewerkt met Nazi-Duitsland en partijen die de zelfstandige landen probeerden te behouden.
Ook daar zijn er daardoor tijdens de 2e Wereldoorlog zware verliezen geweest waarbij vele duizenden mensen slachtoffer werden.
Maar dit ‘Balkan-conflict’ is nooit serieus doorgetrokken als gevolg van de 2e Wereldoorlog.
Waardoor Joegoslavië uiteen viel na de dood van de sterke leider Tito.
Oorspronkelijk overigens een Kroaat…
Gefrustreerde Servische  krachten zagen hun kans schoon en ik hoop dat ‘De Rest’ van het verhaal een beetje is blijven hangen bij de lezers…
Ene Slobodan Milosevic kwam aan de macht en wist Servië te overtuigen dat zij het meeste recht hadden op de Balkan.
Er zijn daarna hele dorpen weggevaagd.
Duizenden mensen gedood, niet alleen soldaten maar ook burgers, zoals een neef van mijn ex-echtgenote die ik nog heb gesproken tijdens onze reis.
Een heel aardige jonge man. Dood geschoten door een sluipschutter.

Het conflict kon zich uitbreiden omdat niemand in de wereld er enige aanstoot aan nam.
Pas toen in Bosnië hele dorpen dreigden te worden vernietigd, kwamen de Verenigde Naties in enige actie… Machteloos.
Want ook hier is genocide gepleegd.
Vergelijkbaar met de moord op de Joden.
Natuurlijk niet in gelijke aantallen.
Maar maakt dat uit?
Miljoenen of duizenden doden?

Vanaf het moment dat ik dit heb meegemaakt, ben ik de dodenherdenking en de Bevrijdingsdag anders gaan zien.
Niet meer alleen voor de 2e Wereldoorlog maar voor alle dramatische conflicten die er nog meer zijn geweest en nog altijd actueel zijn.
Ik heb ook een poosje een Syrische immigrant gevolgd die al enkele jaren geleden zijn liefde voor zijn vaderland en onmacht vanwege het geweld daar bezong in liedjes.
Maar uiteraard ben ik geheel idolaat van de Kroatische zanger en groep: ‘Thompson’.
Waarvan de zanger (Marko Perkovic) in dienst was tijdens de oorlog in Kroatië en daarna vele songs heeft gemaakt die de trots voor ‘God en Vaderland’ geweldig verwoordden.
Ik kon die songs zelfs toepassen op mijn eigen ‘strijd’ in het leven…
Daarom was ik dus WOEDEND dat zijn eerste en enige optreden ooit in Nederland, wat hij zou hebben in Rotterdam, met name door de Joodse gemeenschap (via de CIDI) werd tegengehouden vanwege de zogenaamd ‘nazistische’ symboliek die de band voerde.
Symboliek die veel ouder was dan de 2e Wereldoorlog maar al door het oude Kroatië ver daarvoor werd gehanteerd.
Wars van de echte geschiedenis, kregen de Joden wel weer het gelijk.
En nog steeds staan optredens van Thompson in sommige landen ter discussie.

Vanaf dat moment ben ik zelfs de Joodse gemeenschap absoluut niet meer serieus gaan nemen. Ze zijn alleen nog maar bezig met hun eigen belang en kijken geen millimeter meer links of rechts wat er nog meer speelt in de wereld.

Daarom ben ik nu juist… TEGEN de huidige herdenking op 4 mei en tegen de huidige viering op 5 mei.
Zolang er nog niet duidelijk een veel bredere herdenking en viering kan zijn.
En die viering…
Kan wat mij betreft zelfs achterwege worden gehouden, zolang wereldvrede niet is bereikt.

Ik vier de komende dagen… Met Thompson!
Een van de mooiste optredens met symboliek ooit!
“Dolazak Hrvata!” en daar hebben ze voor wat mij betreft 1000% recht op! 🙂

Ik herdenk… wanneer ik dat wil. In mijn eigen gekozen stilte.
Maar zal zelf ook nooit mensen die wel stil willen zijn in die 2 minuten… In de weg staan.
Want ik heb wel respect voor andersdenkenden.
Maar…
In GODSNAAM!
Wanneer hebben die ‘andersdenkenden’ ook eens een keer respect voor anderen…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.