Geen Restflits 3 juni 2018

Geen… “Maar wat is het dan?!” hoor ik jullie nu al denken.
Nou ja… gewoon wat dingen die ik even kwijt wil.
Beetje van alles maar ik kan het geen structuur geven en opdelen in onderwerpen.
Daarvoor voel ik nu ook veel te chaotisch.
Er is van alles gebeurd afgelopen week en liefst zou ik wat eieren tegen de muur kapot smijten maar dat geeft zo’n rotzooi en niet het gevoel dat ik ze echt ‘kwijt’ ben.
Dan kan ik ze beter even die ‘wereld wijde woestijn’ in gooien…
Valt een stuk minder hard in dat zand en wie weet welke ‘korreltjes’ ik ermee raak. 😉

Gedachtencrisis

De laatste weken gaat het weer eens niet goed met m’n gemoed.
Ondanks de goede afgeronde en nieuw begonnen trainingen bij Vivenz, gebeurt er te weinig positiefs om m’n brein daarmee voldoening te schenken.
Met als gevolg dat er weer allerlei minder opbouwende en positieve gedachten voor in de plaats komen waarmee ik mijn ‘leegheid’ als vanzelf laat volstromen.
Ik wil niet al te diep op details ingaan maar eigenlijk zie ik wel een parallel met vorig jaar.
Toen ik nog herstellende was van de operatie, probeerde te accepteren van en leren wennen aan mijn nieuwe aandoeningen waardoor ik fysiek nooit meer de oude word.
Dat heeft me toen opgebroken en ik ben mede daardoor weer langzaam in een depressie gekomen. Met het bekende drinkgedrag als gevolg.
Het maakte me eigenlijk allemaal niks meer uit en toen de zomer voorbij was, kwam ik op mijn dieptepunt terecht.
De gedachten die ik nu regelmatig weer heb, lijken wel wat op die van voorjaar/zomer vorig jaar.
Mijn gezondheid gaat er natuurlijk niet op vooruit; lopen blijft lastig en eigenlijk alle bewegingen want m’n knieën willen ook niet.
Ik beweeg te weinig en omdat ik wel normaal eet, verbruik ik te weinig energie.
Hierdoor ben ik al flink aangekomen en m’n buik (die al jaren aan de dikke kant was) wordt zo dik dat ik mijn sokken met veel moeite aan kan trekken, veterschoenen nauwelijks en de meeste van mijn broeken passen niet meer.
In mijn gedachten zie ik me straks al in m’n ondergoed en op blote voeten in m’n slippers over straat lopen… Als verward persoon na wat al te veel slokken op.
Even tikkie overdreven natuurlijk… Maar het houdt me wel bezig.

Om die negatieve gedachten proberen kwijt te raken en op momenten dat ik echt niks te doen heb, ga ik daardoor dingen denken en doen die niet goed voor me zijn.
‘Verdwalen’ op internet, letten op elke scheet die de buren laten (en me daar aan irriteren), letten op elke beweging buiten op straat… Ik weet al bijna van alle directe buren hoe laat ze opstaan, de wc doortrekken, naar werk gaan of kind naar school brengen en wanneer buurman X de honden uitlaat.
Alle gekheid…
Maar toen er afgelopen maandagavond even wat ‘leven in de brouwerij’ was op straat, langs mijn voordeur (er gebeurt hier nooit wat in mijn doodlopende straat), kon ik het niet laten om daar een paar foto’s van te maken.
Dat werd gezien en daarna werd er aangebeld dat ‘men’ daar niet van gediend was en ik dit niet mocht vanwege de (nieuwe) privacy-wetgeving.
Gelul natuurlijk maar dit fokte me zo op dat ik echt over de rooie ging.
Zeker om die tijd, als ik al het nodige ‘medicijn’ op heb…
Om een lang verhaal kort te houden:
Ik was bang om (weer) iets mee te gaan maken wat ik vroeger ook al eens heb meegemaakt en om escalatie te voorkomen heb ik de politie gebeld en het voorval gemeld.
Woensdag kwamen de twee wijkagenten even langs om erover te praten.
Vooropgesteld: ik heb niks illegaals gedaan.
Mensen op straat (van welke leeftijd dan ook) mag ik gewoon fotograferen, mits er geen twijfelachtige dingen gebeuren (zoals een ongeluk, gewonden, etc.) die mensen kunnen schaden.
Wel is het zo dat mensen bezwaar kunnen maken en je kunnen verzoeken om gemaakte opnamen te verwijderen.
Tijdens de felle discussie die aan de voordeur ontstond heb ik de 2 (slechte) foto’s ook verwijderd. Wat uiteraard niet werd geloofd dus ze bleven maar doordrammen…
De politie vond die foto’s op zich helemaal niet boeiend.
Waar ze veel meer benieuwd naar waren was waarom ik dit had gedaan.
Wat bewoog me?
Dat was natuurlijk de vinger op de zere plek en ik heb ze dus eerlijk en open uitgelegd waarmee ik worstel.
Maar ook dat ik er nog steeds aan werk en nog altijd in behandeling ben bij De Hoop.
Ze vonden dat ik dit voorval daar ook zou moeten melden.
Daarna vertrokken ze weer en prijsden me voor mijn open- en eerlijkheid.
Ze waarschuwden wel dat ik me toch moest proberen in te houden met ‘gedrag naar vreemden’ omdat juist hierdoor soms excessen kunnen ontstaan zoals woede naar mij toe gericht, ruiten ingooien en zo… Er zijn zo veel ‘korte lontjes’ tegenwoordig…
Hoewel ik dus niks fout heb gedaan, is het verstandiger mezelf wat op de vlakte te houden.

Bij De Hoop heb ik donderdag hier inderdaad over gesproken.
Uitgelegd dat ik nu wel op de goede weg ben en ik hoop dat uit mijn opgedane kennis en ervaringen bij Vivenz iets moois gaat komen maar dat het allemaal zo lang duurt…
Zij kon me daar uiteraard ook niet direct mee helpen maar er wordt nu misschien even wat intensiever gesproken. Ook intern zouden ze nog even bekijken of ik daar misschien iets zou kunnen betekenen als vrijwilliger. Maar zonder christelijke achtergrond is dat daar moeilijk.

Resumerend…

Nu ben ik het hier ook even kwijt.
Ik kan er ook nog aan toevoegen dat ik weer problemen ervaar met een slechte TV-ontvangst waardoor ik al ruim een week een haperend beeld heb, weer in de clinch lig met de Belastingdienst, aanvragen voor bepaalde kwijtscheldingen zijn afgewezen omdat ik nog een klein beetje spaargeld heb en ik nog meer problemen moest oplossen…
Op die manier raak je die stomme negatieve gedachten ook niet kwijt natuurlijk.
Ze worden alleen maar versterkt.
Dus…
Staan mijn enige ‘beste vriendjes’ altijd weer te trappelen van ongeduld om me even te ‘helpen’… De afgrond in.
Beetje balanceren dus op de rand van die verdraaide valkuil…

Maar dit jaar is niet vorig jaar.
Ondanks alle moeite en moeilijkheden om het vol te houden, weet ik dat er wat ‘in het vat’ zit. En dat ‘verzuurt’ niet.
Geduld en blijven relativeren zijn de toverwoorden.
Het valt allemaal niet mee en ik moet me vrijwel dagelijks dwingen om ‘iets’ te gaan doen of om dat knopje ‘positieve gedachten’ te vinden, maar als ik gewoon heel eerlijk tegen mezelf ben dan kan ik dat ook. Vaak ben ik lui en denk ik dat het toch allemaal niks uitmaakt. Maar mezelf weer laten vallen maakt alles alleen maar slechter en misschien zelfs later onmogelijk om nog verder te gaan. Dat kan ook.

Geen Restflits dus en ik weet ook niet of die snel zal komen.
Maar wie weet wat er de komende tijd allemaal langs komt ‘Flitsen’… 😉

Flits en vang voorzichtig!
Tot mijn volgende eieren. 🙂

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Cultuurfilosofie, Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.