Let’s Break!

Als je ouder wordt ga je steeds meer terugkijken op je leven van ‘vroeger’ zeggen ze…
En uiteraard… vroeger was alles beter.
“Weet je nog wel? Oudje?”
Lol…
Ik kan me voor geen meter een voorstelling maken dat ik ooit ook aan zo’n saaie tafel in een verzorgingsgelegenheid voor me uit zit te staren en een dergelijke tekst zou kunnen uitspreken… Ook niet insinuerende afwijkende maar het zelfde bedoelende teksten.
Want zo ‘goed, beter, best’ was het verleden ook niet altijd!
Wel komt het zo nu en dan voor dat ik aangemoedigd door mensen om me heen (zowel eigen kinderen als vreemden) mezelf gedwongen zie om wat herinneringen op te rakelen.
Om ludieke anekdotes uit mijn kleurrijke verleden te vertellen omdat ik niet louter en alleen maar die lastige, gebrekkige, verslaafde en depressieve ‘krakende’ oudere ben zoals ik soms wel eens lijk… In het openbaar dan.
Ik heb een hekel aan het verleden (want dat zijn ‘oude koeien en die stinken’!) en richt me liever op een nieuwe vrolijke toekomst om echt oud te mogen worden.
Maar al herinneringen overdenkend, kom ik er eigenlijk ook steeds vaker achter dat ik best wel veel ‘aparte’ dingen heb meegemaakt.
Eentje kwam er zojuist zomaar even opborrelen.
En omdat ik op deze blogsite ook veel heb geschreven over mijn radio- en dus d.j.-verleden, komt dit best wel aardig uit om deze nooit geschreven gebeurtenis te vertellen.

D.J. Wedstrijden

In mijn ‘historisch’ overzicht vertel ik feitelijk alleen maar over mijn radio-verleden.
Als d.j. voor de diverse piraten en de lokale omroep.
En als d.j. voor mijn eigen webradio waar ik pas vorig jaar mee ben gestopt.
Nooit heb ik eigenlijk verteld dat ik ook wel heb geprobeerd om ‘bekend’ te worden in mijn woonplaats Dordrecht, door deel te nemen aan diverse d.j. wedstrijden.
Zo rond mijn 17e ben ik daarmee al begonnen.
De allereerste wedstrijd was in de kroeg ‘Old Dutch’ destijds, volgens mij in een zijstraatje van de Visstraat in Dordrecht.
Het was me toen bloedserieus en had simpelweg een keuze aan singletjes gemaakt die ik daar wilde draaien in de beschikbare tijd.
Leuker was dat er een groepje klasgenoten van de HAVO waar ik toen nog op zat, aanwezig was en die gingen (uiteraard) tijdens mijn ‘optreden’ flink uit hun bol door fanatiek te gaan swingen op de dansvloer.
In deze disco-tent…
Draaide ik ondermeer ‘The house of the rising sun’ van Santa Esmeralda, ‘Paradise of the dashboard light’ van Meat Loaf en nog een rocknummer waarvan ik me de naam niet meer kan herinneren.
Wat ik me nog wel kan herinneren waren de (vaste?) gasten aan de bar, die direct naast de d.j. zaten en hilarisch waren over mijn optreden… In ‘uitlachende’ zin dan uiteraard.
“Zijn zeker je klasgenoten?” vroeg er een lachend, toen die inderdaad begonnen te dansen…
En “wanneer ik eens echte muziek ging draaien”…
Nou…
Dat voelde uiteraard achteraf allemaal niet zo heel erg goed.
Later werd ik echter nog gebeld door (wijlen) redacteur Piet de Meer van dagblad ‘De Dordtenaar’ (nu AD De Dordtenaar) dat hij nog een trofee voor me had.
Voor de 7e plaats…
Die heb ik nog persoonlijk bij hem opgehaald.
Mijn eerste kennismaking met een aardige en prima journalist, die helaas de laatste ziekte niet kon overwinnen.

Mijn laatste ‘optreden’ voor een d.j.wedstrijd (want ik ging gewoon door!) was weer in een lokale discotheek, naar mijn weten nog in ‘De Doedel’.
Tussendoor heb ik er nog een gehad ergens op de Voorstraat maar ik kan me de naam van de gelegenheid niet meer herinneren en dat maakte verder geen indruk.
Maar die laatste…
Omdat ik inmiddels wel een beetje door had dat ik in de (beschermde) radiostudio op m’n best was en ik mijn woordje kon doen voor de luisteraars, wist ik dat ik het als d.j. voor een publiek niet zo simpel ging redden.
Ik verzon voor dit optreden dus een show.
Het was uiteraard een disco en daar kan je niet aankomen met radio-hits.
Daarom bedacht ik het volgende:
Voor mijn optreden begon had ik me verkleed in een lichte regenjas, een masker opgezet van een lelijke stokoude opa en een alpinopet opgezet.
Ik had afgesproken dat de laatste d.j. die mij zou aankondigen mijn eerste plaat op zou zetten. Dat was:
“Ik hou van Holland!” van… Joseph Schmidt! De oudste versie uit de 30-er jaren!
Tijdens dat lied kwam ik op en onderbrak het af en toe met een ‘krakende’ stem waarbij ik mezelf voorstelde als ‘Opa Bol’ die wel eens mooie liedjes zou gaan draaien.
Al zwaaiende met mijn armen op de ‘geweldige’ klanken van het lied uiteraard…
Maar voordat dit lied was afgelopen dook ik stiekem naar beneden achter de draaitafels, deed m’n jas uit, masker en pet af en kwam opeens boven als mezelf…
En gaf toen ‘excuses’ voor die vervelende ‘Opa Bol’ die zonder toestemming even mijn tijd had gekaapt. En startte uiteraard een actuele discohit.
Ik weet niet meer exact wat ik heb gedraaid maar middenin mijn optreden gaf ik nog een show weg.
Het was toen de tijd van de ‘breakdancing’, waarin gasten op opzwepende muziek de gekste caperiolen uithaalden zoals draaien op hun hoofd en het maken van flips en zo.
Een grote hit was ‘Let’s Break’ van Master Genius.
Ik kondigde aan tijdens die song een demonstratie breakdancing te geven!
Daarbij liep ik op het podium met… een plankje…
Uiteraard kon ik niet breakdancen maar draaide een paar keer met het plankje in het rond terwijl ik een beetje dom stond te swingen en op het moment dat in de song klonk:
“Break!” sloeg ik het plankje op mijn knie doormidden.
Letterlijk ‘breek-dansen’ dus…
Daarna ging ik weer terug naar de draaitafels en rondde mijn show af.
Maakte het indruk?
Voor geen meter uiteraard.
Het hoofd van de jury was toen Philip Elzerman, de zanger van de ‘legendarische’ Dordtse groep ‘The Zipps’, die toen ook hoofdredacteur van weekblad Merwesteijn was.
Hij hield zich meer bezig met de dames om hem heen en ik weet niet eens zeker of hij me heeft gezien…
Een andere collega radio-d.j. die toen ook mee deed aan de wedstrijd, die echt goed was – Ron Bird – kreeg ook nauwelijks aandacht.
Ron was (zoals hij later opmerkte tegen mij) wel onder de indruk van mijn show.
Maar uiteindelijk won een onopmerkelijke gast die simpel wat plaatjes draaide maar waar niemand ook naar omkeek…
Later heb ik Philip Elzerman nog gebeld en gezegd dat ik deze hele wedstrijd een vooropgezette ‘farce’ vond waarbij niemand serieus enige kans had gemaakt, zelfs Ron Bird niet.
Hij zei me vriendelijk doch dringend dat het allemaal eerlijk was beoordeeld en of ik me nu beter voelde nu ik “mijn ei kwijt was”.
Daarna heb ik de telefoon op de haak gegooid (letterlijk, zulke telefoons waren er toen nog!) en heb meneer Elzerman nooit meer serieus genomen.

Achteraf gezien ben ik nu nog verbaasd dat ik de moed wel degelijk had om op een podium te gaan staan en ‘anders dan anderen’ te zijn.
Misschien was het op verkeerde momenten en heb ik daarna de ‘verkeerde keuze’ gemaakt om mijn d.j.-toekomst maar te beperken tot de (lokale) radio, waar ik ook weer mee stopte toen ik met mijn gezin begon…
Maar ik besef nu eigenlijk nog veel beter dat ik me toen al geen zak aantrok van het geijkte (soms corrupte…) systeem om gewoon te doen wat ik zelf leuk vind.
Doodzonde dat ik dat heb losgelaten voor een grijze niets betekenende toekomst…
Hoewel…
De toekomst… begint NU!

“Let’s Break!” 🙂

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.