Restflits 22 september 2018

Vandaag in de Restflits:
– Ziek update
– Oss
– Kamphuis
– Vivenz + Laatste nieuws VOG
– Wat nog Rest

Ziek update

Afgelopen donderdag (20 september) heb ik uitgebreid aandacht besteed aan mijn ‘ziek zijn’.
In de hoop dat ik snel weer op de been zou zijn omdat ik de dag erna enkele belangrijke afspraken had staan. En omdat ik nu dus weer ‘vecht’ tegen de ‘days after my medicine’…
Welnu, gisteren ben ik dus naar de geplande 1e dag van de nieuwe training bij Vivenz geweest.
Daarover straks meer.
Maar ik voelde inderdaad weer ietsjes beter.
Wel super zenuwachtig en onrustig… Wat ik eigenlijk altijd wel ben voor ik aan iets nieuws begin. Maar nu nog wat erger.
Alleen nog steeds veel last van slijm en dus veel hoesten.
Het is verder goed gegaan.
Daarna zelfs nog even snel een paar boodschapjes gedaan bij de bijna naastliggende Dirk.
Het viel me allemaal wel zwaar want na de training was ik al redelijk uitgeput… Mentaal dus.
Terug naar huis en ik moest daarna na een uurtje al weer naar de eerder ook genoemde praktijkondersteuner van de huisarts.
En… Die was er helemaal niet!
Ik ga even niet in op de details maar de gemaakte afspraak was dus helemaal niet goed genoteerd en ik was daar voor niets.
Vermoedelijk behoef ik niet uit te leggen hoe ik toen voelde…
De rest van de dag heb ik ‘rustig aan’ gedaan, film op tv gekeken en hoewel ik vocht tegen de slaap, pas rond 23.00 uur naar bed gegaan.
En… een geweldige nacht slaap gehad!
Echt sinds weken weer eens tussen de 6 en 7 uur geslapen!
Met ontelbaar veel dromen, wat ik ook wel gewend ben de dagen na weer eens stoppen met drank.
Alsof de hersens zich ook weer even moeten ontladen of zo…

In ieder geval ben ik langzaam elke dag dus weer wat beter (zoals verwacht), alleen wel super zenuwachtig en onrustig. Wat me vaak weer geïrriteerd maakt…
Gelukkig heb ik dan geen ‘medicijn’ in huis om mijn hoofd weer even tot rust te dwingen. 😉

wordt vervolgd

Tussendoor:
Omdat ik de laatste tijd weer weinig ‘geflitst’ heb, maak ik nu dus weer meteen een uitgebreide nieuwe ‘Restflits’. Zat onderwerpen en dat doodt ook even mijn ‘lege, duffe, nutteloze, zinloze en zenuwachtige’ zaterdag… 😛

Oss

Iedereen weet met het noemen van die ene plaatsnaam toch wel waarover ik het heb neem ik aan?
Of leven er echt mensen onder hele dikke stenen? 😛
Maar goed, het absoluut grootste nieuws van afgelopen week waar heel Nederland mee bezig is geweest. In de (sociale) media, op straat overal om je heen en zelfs in de politiek en het koninklijk huis…
Tja…
Het was natuurlijk een gigantisch drama.
4 schoolkinderen in één klap door een ongeluk met een trein dood.
Ook ik heb gehuild en voel tijdens het schrijven van deze woorden ook weer het verdriet opkomen.
Omdat ik nu eenmaal erg emotioneel ben en dit soort dingen me niet koud laten. Nooit!
Maar nu komt het.
Ondanks het persoonlijke drama in elk gezin, de gevoelens van direct betrokkenen, de psychische nood die bij veel mensen zal achterblijven (zeker bij de leidster die de kar bestuurde, als ze haar verwondingen overleeft) en de vragen die zullen komen hoe dit ooit te voorkomen zal zijn…
De gigantische landelijke ophef die ervan gemaakt is vind ik waanzin.
Want…
Bijna elke dag vindt er ergens wel een ongeluk met zwaargewonden plaats. Ook kinderen.
Wat echt niet altijd in de krant komt.
Maar als je de online kranten er op gaat nazoeken dan weet ik zeker dat er meerdere dodelijke ongelukken waren die in de krant stonden. Met jonge kinderen!
Met diverse voertuigen. In de auto, op de fiets, onder de trein (…), met scooters, brommers of ‘gewoon’ geschept door een auto bij het oversteken.
Behalve dat al deze gevallen natuurlijk net zo dramatisch waren voor de nabestaanden en betrokkenen; hoor je daar verder ooit iets over?
Nu… omdat er 4 kinderen tegelijk omkomen, is het een landelijk drama compleet met beoogde herdenkingen en er is al gigantisch veel geld opgehaald voor de nabestaanden.
Ik las in de krant iets van € 100.000, bedoeld voor de uitvaarten.
Nou… Daar kun je een aantal gigantische uitvaarten van organiseren…
En brengt wat overblijft de kinderen terug in hun gezin?

Excuses aan de mensen die dit nu weer lezen als een ‘kortzichtige’ en misschien zelfs ‘gevoelloze’ mening… Het tegengestelde is waar! Ook ik heb verdriet over het gebeurde, terwijl ik niemand rondom dit drama ken. Ik begrijp en voel het verlies van de ouders!
Maar dat begrijp ik ook als er in de plaatselijke krant staat dat er een kind van 7 jaar door een auto is geschept en is overleden. Dan huil ik ook even.

Dit is weer zo’n schoolvoorbeeld van een megalomaan opgeklopt drama (wat het natuurlijk wel is) om daar een soort van collectief opgeblazen gevoel mee te creëren.
Wat ook weer negatieve gevoelens creëert want ruzies over het (onkundige) gebruik van die elektrische bolderkarren, te gevaarlijke spoorwegovergangen (waar politiek en bedrijven zich nu massaal over buigen) en persoonlijke beschuldigingen (zelfs haatzaaierij!) naar zogenaamde schuldigen. Wat altijd wel gebeurt na een dergelijk ongeval. Maar nu massaal! Landelijk!

Ik vind het waanzin.
Maar ook wel weer bekende waanzin in dit land van ‘klootjesvolk’… 😉
In Trouw wordt dit vanmorgen positief bestempeld met:
“De Nederlander bestaat!”
Het spijt me…
Hier moet ik dan even een beetje om lachen hoe verdrietig de achtergrond ook is.
Bij andere (persoonlijke) drama’s zie en herken ik ‘die Nederlander’ absoluut niet.

Kamphuis

Weer zo’n ‘opgeklopt’ landelijk nieuwsbericht, hoewel dit een aantal mensen best wel kan zijn ontgaan. Want “Wie is dat?” zal misschien de eerste reactie zijn van de meeste mensen die het voor het eerst lazen.
Arjen Kamphuis. Hij zou bekend zijn vanwege zijn inzet voor bewegingen rond privacy en internetveiligheid. Vandaar ook is hij aangesloten (of was?) bij de ‘Piratenpartij’ waarvan ex-model Ancilla (Tilia) van de Leest een poosje lijsttrekker was.
De partij heeft weinig betekend in de landelijke politiek maar hierdoor zijn Arjen en Ancilla wel goed bevriend geraakt. Hoe goed weet ik niet precies maar zij kwam wel snel met het ‘nieuws’ via de sociale media, waar ik haar ook volg.
Uiteraard vanwege mijn interesse in haar modellen carrière, waaruit ik nog vele opnamen heb liggen. 😉
Maar goed, Arjen dus.
Hij wordt nu ongeveer een maand vermist na een geplande ‘vakantie’ in Noorwegen.
Omdat zijn vrienden niet gewend zijn niks meer van hem te vernemen, hebben ze zijn vermissing gemeld en zijn alle registers open getrokken om naar hem op zoek te gaan.
Want wat kan er gebeurd zijn…
Ongeluk? Moord? Zelfmoord?
De media stonden er weer redelijk vol van.
Nou…
Hoewel ik de allereerste berichten nog even een beetje serieus nam, werd ik al snel argwanend.
Hij schijnt de bekende Wikileaks hoofdman Julian Assange ook al eens eerder te hebben geholpen met ‘verdwijnen’ en op dit moment schijnt deze gast ook weer ‘ondergedoken’ te zijn…
Het riekt hier naar een ‘georganiseerde verdwijning’.

Wat mij nu altijd weer verbaast…
Wie betaalt dit nu allemaal?
Al die honderden zoekacties, de hordes politiefunctionarissen en ander omringend volk, alle media, de journalisten… Hier werken misschien wel duizenden mensen aan!
Daar denkt volgens mij niemand ooit over na.
Bij een (echte) vermissing gaat het om het terugvinden van de persoon of personen.
Zo snel mogelijk. Want bij een ongeluk kan iemand nog in leven zijn of bij een misdrijf moeten boeven gevangen worden. Maar terugvinden is de prioriteit en dat lukt niet met een paar kantoormensen achter een computer…
Maar als de vermissing nu inderdaad vals bleek te zijn en verder niemand treft (zoals wel natuurlijk in de zaak rond de lange tijd vermiste Jos Brech, vanwege de dood van een jongen van 11 jaar, 20 jaar geleden); gaat na afloop dan iedereen weer ‘vrolijk’ verder met zijn of haar werk?

Ik zou de ‘vermiste’ achteraf aanklagen en veroordelen tot het betalen van alle gemaakte kosten.
Kan die dat niet?
Dan jaren de cel in.
Zo simpel is dat.

Ik ben heel benieuwd hoe dit verder zal verlopen…

Vivenz + Laatste nieuws VOG

Tussen het typen van m’n stukkie over Arjen Kamphuis en dit stuk over Vivenz is heel wat gebeurd!
Ik ging even boodschappen doen en toen ik al weer even terug was en eigenlijk verder wilde gaan met ‘Vivenz’, zoals de koptekst in eerste instantie luidde, kwam de post.
Met daar tussen… Het antwoord van het Ministerie van Justitie op mijn bezwaarschrift vanwege de eerdere weigering mij een VOG te verstrekken (zie mijn ‘Weekflits 19 augustus’ onder ‘Ervaringen ongewenst?’).
In een opnieuw lijvige en ambtelijke brief van 6 kantjes, krijg ik opnieuw ingepeperd dat de ernst van het gepleegde delict (Er wordt gesproken dat ik het zelfs 2 keer zou hebben gedaan… Onbegrijpelijk omdat dit zo onjuist is!) niet voor niets minimaal 20 jaar na het verlopen van de eventuele proeftijd wordt aangerekend.
Enige werkzaamheden in contact (met name 1-op-1) met mensen (meer- en minderjarig) die kwetsbaar zijn of waarbij een zekere vertrouwensrelatie wordt verwacht, wordt me verboden.
Ik kan hier op deze plek nu zeer veel over gaan schrijven.
Dat doe ik niet.
Punt 1 omdat ik dat emotioneel gezien beter nu niet kan doen en dit beter even kan laten bezinken en punt 2 omdat ik er uiteraard ook weer met de dames van Vivenz over moet gaan praten.
Over wat nu.
Wat ik wel zeker weet is dat ik nu voorlopig (tot zeker 2026…) geen ‘ervaringswerker’ kan en mag worden. Zonder VOG krijg ik simpelweg geen vrijwilligerscontract.
Ze hadden bij Vivenz beloofd dat het daarna niet hoeft te stoppen.
Maar als ik nu echt nooit met ‘lotgenoten’ in contact mag komen…
Van welke aard dan ook he! Dus ook met (ex-) alcoholisten die behoefte hebben aan gesprekken of mensen die te maken hebben gehad met depressies, wat voor probleem dan ook.
Wat ik juist zo graag wilde! Wat ik zag als (voorlopig) mijn beste en meest reële doel om weer iets te kunnen betekenen… Om daarmee ook zelf weer steviger op de rails te kunnen komen…
De enige nieuwe passie die ik nu zag en zo graag wilde!
Iets wat ik zeker ook goed kan!
Wat blijft er dan nog over?

Ik zei al: Ik laat het hier nu bij.
Als ik nieuws heb wat ik wil delen kom ik hierop terug.

Wat ik eigenlijk over Vivenz wilde vertellen is dat ik dus gisterenmorgen ben begonnen met een nieuwe training: ‘Anders Denken’.
Bedoeld om mensen handvatten, tips en trucs te geven waarmee ze hun negatieve denken, hun piekeren, in positieve zin om kunnen draaien.
Omdat ik van nature altijd nogal een ‘doemdenker’ was en ik na alle gebeurtenissen in mijn leven er niet positiever op ben geworden, dachten ze dat ik hier wel wat zou kunnen leren.
Welnu… De 1e (van slechts 4) begon al aardig met het ‘Pannetjes systeem’.
Het gaat om een plaatje van 5 pannetjes.
De 1e staat rustig op het ‘vuur’ zonder enige beweging van binnen.
De 5e kookt over en de vlam schiet er zowat in…
De tussenliggende 3 ‘borrelen’ steeds wat harder uiteraard tot ze bij de 5e uitkomen.
Je kunt je voorstellen dat dit gaat om je negatieve gevoelens die op een bepaald moment zo ver oplopen dat je ‘ontploft’ en zelfs tot fysiek geweld zou kunnen komen of zelfs… aan zelfmoord kan gaan denken.
Onder die lijn met pannetjes moet je dan voor jezelf (kunnen) bepalen wat je gedachten zijn, wat je neigingen zijn, wat je echt kan of zult doen, en wat anderen eventueel zouden kunnen doen.
Dit overzicht kan je dan helpen om in geval van een bijna overkokend pannetje jezelf even te herinneren aan andere gedachten of mogelijkheden om te gaan doen om erger te voorkomen.
Tja…
Met zoiets ben ik eigenlijk zelf ook al (onbewust) jaren bezig.
Want het is niet leuk maar ook niet goed om te ‘ontploffen’.
Ik deed dat dan meestal verbaal (of schriftelijk in de diverse media…) of met andere krachtuitingen (maar nooit iemand in elkaar geslagen of zo… haha!) maar ik had daar altijd spijt van achteraf.
Altijd!
Omdat ik het een ‘zwakte’ vind om ‘over de rooie’ te gaan.
Hoe realistisch en terecht de woede, verdriet of frustratie ook kunnen zijn…
Met (te veel) negatieve emoties los je niks op!
Je wordt er alleen maar moe van en het is slecht voor je hart.
In de afgelopen jaren heb ik dus ook al van alles geprobeerd om mijn negatieve gevoelens om te draaien in positieve of in ieder geval te omzeilen door iets te gaan doen waardoor ik ze zou vergeten. Maar dat lukt vrijwel nooit. Wat ik ook doe; mijn gedachten zijn sterker dan de afleiding.
Daarom ben ik wel gaan drinken destijds…
In beginsel knapte ik daar echt van op! Voelde me ‘vrolijker’, sterker en kon er sneller om gaan ‘lachen’.
Maar dat werkt natuurlijk niet altijd. En zeker als je er teveel aan went dan heb je steeds meer nodig om hetzelfde resultaat te krijgen…
Maar om het dan nu te gaan proberen met pannetjes…
Ik weet het niet.
Maar er volgen uiteraard nog meer tips.

Echter zeker nu na het nieuws over die VOG wil ik dus eerst even gaan praten met Vivenz.
Want ik weet nu even niet eens zeker of ik die training (waar ik al scepsis voor heb…) wil gaan afmaken.

Over mijn gedachten… en de krachten daarvan… maak ik binnenkort een apart artikel want dit is ook een zeer belangrijke rode draad in mijn leven!

Wat nog Rest

Eigenlijk had ik na ‘Vivenz’ nog een laatste onderwerp ingepland: ‘M’.
Ofwel het op werkdagen uitgezonden praatprogramma wat voor het eerst dit jaar in de zomertijd ‘De Wereld Draait Door’ heeft vervangen.
Ik wilde daar nog even een kritische noot bij geven.
Maar ik volsta nu met de conclusie:
Maandag komt ‘DWDD’ weer, dus vrijdag was (voor mij gelukkig) de laatste aflevering van die irritante Margriet van der Linden.

Verder schrijf ik nu even niks meer tot m’n gedachten weer een beetje op orde zijn.

Tot de volgende ‘Flits’!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.